Jer 50:25 Aperuit Dominus thesaurum suum, et protulit vasa iræ suæ, quoniam opus est Domino Deo exercituum, in terra Chaldæorum. Jer 50:26 Venite ad eam ab extremis finibus; aperite ut exeant qui conculcent eam: tollite de via lapides, et redigite in acervos: et interficite eam, nec sit quidquam reliquum. Jer 50:27 Dissipate universos fortes ejus: descendant in occisionem: væ eis, quia venit dies eorum, tempus visitationis eorum! Jer 50:28 Vox fugientium, et eorum qui evaserunt de terra Babylonis, ut annuntient in Sion ultionem Domini Dei nostri, ultionem templi ejus. Jer 50:29 Annuntiate in Babylonem plurimis, omnibus qui tendunt arcum: consistite adversus eam per gyrum, et nullus evadat: reddite ei secundum opus suum: juxta omnia quæ fecit, facite illi, quia contra Dominum erecta est, adversum Sanctum Israël. Jer 50:30 Idcirco cadent juvenes ejus in plateis ejus, et omnes viri bellatores ejus conticescent in die illa, ait Dominus. Jer 50:31 Ecce ego ad te, superbe! dicit Dominus Deus exercituum: quia venit dies tuus, tempus visitationis tuæ. Jer 50:32 Et cadet superbus, et corruet, et non erit qui suscitet eum: et succendam ignem in urbibus ejus, et devorabit omnia in circuitu ejus.
Jer 50:33 Hæc dicit Dominus exercituum: Calumniam sustinent filii Israël, et filii Juda simul: omnes qui ceperunt eos, tenent: nolunt dimittere eos. Jer 50:34 Redemptor eorum fortis, Dominus exercituum nomen ejus: judicio defendet causam eorum, ut exterreat terram, et commoveat habitatores Babylonis. Jer 50:35 Gladius ad Chaldæos, ait Dominus, et ad habitatores Babylonis, et ad principes, et ad sapientes ejus. Jer 50:36 Gladius ad divinos ejus, qui stulti erunt: gladius ad fortes illius, qui timebunt. Jer 50:37 Gladius ad equos ejus, et ad currus ejus, et ad omne vulgus quod est in medio ejus: et erunt quasi mulieres: gladius ad thesauros ejus, qui diripientur. Jer 50:38 Siccitas super aquas ejus erit, et arescent, quia terra sculptilium est, et in portentis gloriantur. Jer 50:39 Propterea habitabunt dracones cum faunis ficariis, et habitabunt in ea struthiones: et non inhabitabitur ultra usque in sempiternum, nec exstruetur usque ad generationem et generationem. Jer 50:40 Sicut subvertit Dominus Sodomam et Gomorrham, et vicinas ejus, ait Dominus, non habitabit ibi vir, et non incolet eam filius hominis. Jer 50:41 Ecce populus venit ab aquilone, et gens magna, et reges multi consurgent a finibus terræ.
Jer 50:42 Arcum et scutum apprehendent: crudeles sunt, et immisericordes: vox eorum quasi mare sonabit, et super equos ascendent, sicut vir paratus ad prælium contra te, filia Babylon. Jer 50:43 Audivit rex Babylonis famam eorum, et dissolutæ sunt manus ejus: angustia apprehendit eum, dolor quasi parturientem. Jer 50:44 Ecce quasi leo ascendet, de superbia Jordanis ad pulchritudinem robustam, quia subito currere faciam eum ad illam. Et quis erit electus, quem præponam ei? quis est enim similis mei? et quis sustinebit me? et quis est iste pastor, qui resistat vultui meo? Jer 50:45 Propterea audite consilium Domini quod mente concepit adversum Babylonem, et cogitationes ejus quas cogitavit super terram Chaldæorum: nisi detraxerint eos parvuli gregum, nisi dissipatum fuerit cum ipsis habitaculum eorum. Jer 50:46 A voce captivitatis Babylonis commota est terra, et clamor inter gentes auditus est. Jer 51:1 Hæc dicit Dominus: Ecce ego suscitabo super Babylonem et super habitatores ejus, qui cor suum levaverunt contra me, quasi ventum pestilentem: Jer 51:2 et mittam in Babylonem ventilatores, et ventilabunt eam et demolientur terram ejus, quoniam venerunt super eam undique in die afflictionis ejus.
Jer 51:3 Non tendat qui tendit arcum suum, et non ascendat loricatus: nolite parcere juvenibus ejus; interficite omnem militiam ejus. Jer 51:4 Et cadent interfecti in terra Chaldæorum, et vulnerati in regionibus ejus. Jer 51:5 Quoniam non fuit viduatus Israël et Juda a Deo suo, Domino exercituum, terra autem eorum repleta est delicto a Sancto Israël. Jer 51:6 Fugite de medio Babylonis, et salvet unusquisque animam suam: nolite tacere super iniquitatem ejus, quoniam tempus ultionis est a Domino: vicissitudinem ipse retribuet ei. Jer 51:7 Calix aureus Babylon in manu Domini, inebrians omnem terram: de vino ejus biberunt gentes, et ideo commotæ sunt. Jer 51:8 Subito cecidit Babylon, et contrita est. Ululate super eam: tollite resinam ad dolorem ejus, si forte sanetur. Jer 51:9 Curavimus Babylonem, et non est sanata: derelinquamus eam, et eamus unusquisque in terram suam: quoniam pervenit usque ad cælos judicium ejus, et elevatum est usque ad nubes. Jer 51:10 Protulit Dominus justitias nostras: venite, et narremus in Sion opus Domini Dei nostri. Jer 51:11 Acuite sagittas, implete pharetras: suscitavit Dominus spiritum regum Medorum: et contra Babylonem mens ejus est ut perdat eam, quoniam ultio Domini est, ultio templi sui.
Jer 51:12 Super muros Babylonis levate signum, augete custodiam, levate custodes, præparate insidias: quia cogitavit Dominus, et fecit quæcumque locutus est contra habitatores Babylonis. Jer 51:13 Quæ habitas super aquas multas, locuples in thesauris: venit finis tuus, pedalis præcisionis tuæ. Jer 51:14 Juravit Dominus exercituum per animam suam: Quoniam replebo te hominibus quasi brucho, et super te celeuma cantabitur. Jer 51:15 Qui fecit terram in fortitudine sua, præparavit orbem in sapientia sua, et prudentia sua extendit cælos. Jer 51:16 Dante eo vocem, multiplicantur aquæ in cælo: qui levat nubes ab extremo terræ, fulgura in pluviam fecit, et produxit ventum de thesauris suis. Jer 51:17 Stultus factus est omnis homo a scientia; confusus est omnis conflator in sculptili: quia mendax est conflatio eorum, nec est spiritus in eis. Jer 51:18 Vana sunt opera, et risu digna: in tempore visitationis suæ peribunt. Jer 51:19 Non sicut hæc, pars Jacob, quia qui fecit omnia ipse est: et Israël sceptrum hæreditatis ejus: Dominus exercituum nomen ejus. Jer 51:20 Collidis tu mihi vasa belli: et ego collidam in te gentes, et disperdam in te regna: Jer 51:21 et collidam in te equum et equitem ejus: et collidam in te currum et ascensorem ejus: Jer 51:22 et collidam in te virum et mulierem: et collidam in te senem et puerum: et collidam in te juvenem et virginem: Jer 51:23 et collidam in te pastorem et gregem ejus: et collidam in te agricolam et jugales ejus: et collidam in te duces et magistratus: Jer 51:24 et reddam Babyloni, et cunctis habitatoribus Chaldææ, omne malum suum quod fecerunt in Sion, in oculis vestris, ait Dominus. Jer 51:25 Ecce ego ad te, mons pestifer, ait Dominus, qui corrumpis universam terram: et extendam manum meam super te, et evolvam te de petris, et dabo te in montem combustionis: Jer 51:26 et non tollent de te lapidem in angulum, et lapidem in fundamenta: sed perditus in æternum eris, ait Dominus. Jer 51:27 Levate signum in terra, clangite buccina in gentibus, sanctificate super eam gentes, annuntiate contra illam regibus Ararat, Menni, et Ascenez: numerate contra eam Taphsar, adducite equum quasi bruchum aculeatum. Jer 51:28 Sanctificate contra eam gentes, reges Mediæ, duces ejus, et universos magistratus ejus, cunctamque terram potestatis ejus.
Jer 51:29 Et commovebitur terra et conturbabitur, quia evigilabit contra Babylonem cogitatio Domini, ut ponat terram Babylonis desertam et inhabitabilem. Jer 51:30 Cessaverunt fortes Babylonis a prælio; habitaverunt in præsidiis: devoratum est robur eorum, et facti sunt quasi mulieres: incensa sunt tabernacula ejus, contriti sunt vectes ejus. Jer 51:31 Currens obviam currenti veniet, et nuntius obvius nuntianti, ut annuntiet regi Babylonis quia capta est civitas ejus a summo usque ad summum. Jer 51:32 Et vada præoccupata sunt, et paludes incensæ sunt igni, et viri bellatores conturbati sunt. Jer 51:33 Quia hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël: Filia Babylonis quasi area, tempus trituræ ejus: adhuc modicum, et veniet tempus messionis ejus. Jer 51:34 Comedit me, devoravit me Nabuchodonosor rex Babylonis: reddidit me quasi vas inane, absorbuit me quasi draco, replevit ventrem suum teneritudine mea, et ejecit me. Jer 51:35 Iniquitas adversum me et caro mea super Babylonem, dicit habitatio Sion: et sanguis meus super habitatores Chaldææ, dicit Jerusalem. Jer 51:36 Propterea hæc dicit Dominus: Ecce ego judicabo causam tuam, et ulciscar ultionem tuam: et desertum faciam mare ejus, et siccabo venam ejus. Jer 51:37 Et erit Babylon in tumulos, habitatio draconum, stupor et sibilus, eo quod non sit habitator.
Jer 51:38 Simul ut leones rugient; excutient comas veluti catuli leonum. Jer 51:39 In calore eorum ponam potus eorum, et inebriabo eos ut sopiantur, et dormiant somnum sempiternum, et non consurgant, dicit Dominus. Jer 51:40 Deducam eos quasi agnos ad victimam, et quasi arietes cum hædis. Jer 51:41 Quomodo capta est Sesach, et comprehensa est inclyta universæ terræ! quomodo facta est in stuporem Babylon inter gentes! Jer 51:42 Ascendit super Babylonem mare: multitudine fluctuum ejus operta est. Jer 51:43 Factæ sunt civitates ejus in stuporem, terra inhabitabilis et deserta, terra in qua nullus habitet, nec transeat per eam filius hominis. Jer 51:44 Et visitabo super Bel in Babylone, et ejiciam quod absorbuerat de ore ejus: et non confluent ad eum ultra gentes, siquidem et murus Babylonis corruet. Jer 51:45 Egredimini de medio ejus, populus meus, ut salvet unusquisque animam suam ab ira furoris Domini, Jer 51:46 et ne forte mollescat cor vestrum, et timeatis auditum qui audietur in terra: et veniet in anno auditio, et post hunc annum auditio, et iniquitas in terra, et dominator super dominatorem.
Jer 51:47 Propterea ecce dies veniunt, et visitabo super sculptilia Babylonis, et omnis terra ejus confundetur, et universi interfecti ejus cadent in medio ejus. Jer 51:48 Et laudabunt super Babylonem cæli et terra, et omnia quæ in eis sunt: quia ab aquilone venient ei prædones, ait Dominus. Jer 51:49 Et quomodo fecit Babylon, ut caderent occisi in Israël, sic de Babylone cadent occisi in universa terra. Jer 51:50 Qui fugistis gladium, venite, nolite stare: recordamini procul Domini, et Jerusalem ascendat super cor vestrum. Jer 51:51 Confusi sumus, quoniam audivimus opprobrium: operuit ignominia facies nostras, quia venerunt alieni super sanctificationem domus Domini. Jer 51:52 Propterea ecce dies veniunt, ait Dominus, et visitabo super sculptilia ejus, et in omni terra ejus mugiet vulneratus. Jer 51:53 Si ascenderit Babylon in cælum, et firmaverit in excelso robur suum, a me venient vastatores ejus, ait Dominus. Jer 51:54 Vox clamoris de Babylone, et contritio magna de terra Chaldæorum: Jer 51:55 quoniam vastavit Dominus Babylonem, et perdidit ex ea vocem magnam: et sonabunt fluctus eorum quasi aquæ multæ; dedit sonitum vox eorum: Jer 51:56 quia venit super eam, id est super Babylonem, prædo, et apprehensi sunt fortes ejus, et emarcuit arcus eorum, quia fortis ultor Dominus reddens retribuet. Jer 51:57 Et inebriabo principes ejus, et sapientes ejus, et duces ejus, et magistratus ejus, et fortes ejus: et dormient somnum sempiternum, et non expergiscentur, ait Rex (Dominus exercituum nomen ejus). Jer 51:58 Hæc dicit Dominus exercituum: Murus Babylonis ille latissimus suffossione suffodietur, et portæ ejus excelsæ igni comburentur, et labores populorum ad nihilum, et gentium in ignem erunt, et disperibunt. Jer 51:59 Verbum quod præcepit Jeremias propheta Saraiæ filio Neriæ filii Maasiæ, cum pergeret cum Sedecia rege in Babylonem, in anno quarto regni ejus: Saraias autem erat princeps prophetiæ. Jer 51:60 Et scripsit Jeremias omne malum quod venturum erat super Babylonem, in libro uno: omnia verba hæc quæ scripta sunt contra Babylonem. Jer 51:61 Et dixit Jeremias ad Saraiam: Cum veneris in Babylonem, et videris, et legeris omnia verba hæc, Jer 51:62 dices: Domine, tu locutus es contra locum istum, ut disperderes eum, ne sit qui in eo habitet, ab homine usque ad pecus, et ut sit perpetua solitudo.
Jer 51:63 Cumque compleveris legere librum istum, ligabis ad eum lapidem, et projicies illum in medium Euphraten, Jer 51:64 et dices: Sic submergetur Babylon, et non consurget a facie afflictionis quam ego adduco super eam, et dissolvetur. Hucusque verba Jeremiæ. Jer 52:1 Filius viginti et unius anni erat Sedecias cum regnare cœpisset, et undecim annis regnavit in Jerusalem. Et nomen matris ejus Amital filia Jeremiæ de Lobna. Jer 52:2 Et fecit malum in oculis Domini, juxta omnia quæ fecerat Joakim, Jer 52:3 quoniam furor Domini erat in Jerusalem et in Juda, usquequo projiceret eos a facie sua: et recessit Sedecias a rege Babylonis. Jer 52:4 Factum est autem in anno nono regni ejus, in mense decimo, decima mensis, venit Nabuchodonosor rex Babylonis, ipse et omnis exercitus ejus, adversus Jerusalem: et obsederunt eam, et ædificaverunt contra eam munitiones in circuitu. Jer 52:5 Et fuit civitas obsessa usque ad undecimum annum regis Sedeciæ. Jer 52:6 Mense autem quarto, nona mensis, obtinuit fames civitatem, et non erant alimenta populo terræ.
Jer 52:7 Et dirupta est civitas, et omnes viri bellatores ejus fugerunt, exieruntque de civitate nocte, per viam portæ quæ est inter duos muros, et ducit ad hortum regis, Chaldæis obsidentibus urbem in gyro, et abierunt per viam quæ ducit in eremum. Jer 52:8 Persecutus est autem Chadæorum exercitus regem, et apprehenderunt Sedeciam in deserto quod est juxta Jericho: et omnis comitatus ejus diffugit ab eo. Jer 52:9 Cumque comprehendissent regem, adduxerunt eum ad regem Babylonis in Reblatha, quæ est in terra Emath, et locutus est ad eum judicia. Jer 52:10 Et jugulavit rex Babylonis filios Sedeciæ in oculis ejus, sed et omnes principes Juda occidit in Reblatha. Jer 52:11 Et oculos Sedeciæ eruit, et vinxit eum compedibus, et adduxit eum rex Babylonis in Babylonem, et posuit eum in domo carceris usque ad diem mortis ejus. Jer 52:12 In mense autem quinto, decima mensis, ipse est annus nonusdecimus Nabuchodonosor regis Babylonis, venit Nabuzardan princeps militiæ, qui stabat coram rege Babylonis, in Jerusalem, Jer 52:13 et incendit domum Domini, et domum regis, et omnes domos Jerusalem: et omnem domum magnam igni combussit: Jer 52:14 et totum murum Jerusalem per circuitum destruxit cunctus exercitus Chaldæorum qui erat cum magistro militiæ.
Jer 52:15 De pauperibus autem populi, et de reliquo vulgo quod remanserat in civitate, et de perfugis qui transfugerant ad regem Babylonis, et ceteros de multitudine transtulit Nabuzardan princeps militiæ. Jer 52:16 De pauperibus vero terræ reliquit Nabuzardan princeps militiæ vinitores et agricolas. Jer 52:17 Columnas quoque æreas quæ erant in domo Domini, et bases, et mare æneum quod erat in domo Domini, confregerunt Chaldæi, et tulerunt omne æs eorum in Babylonem, Jer 52:18 et lebetes, et creagras, et psalteria, et phialas, et mortariola, et omnia vasa ærea quæ in ministerio fuerant, tulerunt: Jer 52:19 et hydrias, et thymiamateria, et urceos, et pelves, et candelabra, et mortaria, et cyathos, quotquot aurea, aurea, et quotquot argentea, argentea, tulit magister militiæ: Jer 52:20 et columnas duas, et mare unum, et vitulos duodecim æreos qui erant sub basibus quas fecerat rex Salomon in domo Domini. Non erat pondus æris omnium horum vasorum. Jer 52:21 De columnis autem decem et octo cubiti altitudinis erant in columna una, et funiculus duodecim cubitorum circuibat eam: porro grossitudo ejus quatuor digitorum, et intrinsecus cava erat.
Jer 52:22 Et capitella super utramque ærea: altitudo capitelli unius quinque cubitorum, et retiacula et malogranata super coronam in circuitu, omnia ærea: similiter columnæ secundæ, et malogranata. Jer 52:23 Et fuerunt malogranata nonaginta sex dependentia: et omnia malogranata centum, retiaculis circumdabantur. Jer 52:24 Et tulit magister militiæ Saraiam sacerdotem primum, et Sophoniam sacerdotem secundum, et tres custodes vestibuli: Jer 52:25 et de civitate tulit eunuchum unum, qui erat præpositus super viros bellatores: et septem viros de his qui videbant faciem regis, qui inventi sunt in civitate: et scribam principem militum, qui probabat tyrones: et sexaginta viros de populo terræ, qui inventi sunt in medio civitatis. Jer 52:26 Tulit autem eos Nabuzardan magister militiæ, et duxit eos ad regem Babylonis in Reblatha: Jer 52:27 et percussit eos rex Babylonis, et interfecit eos in Reblatha in terra Emath: et translatus est Juda de terra sua. Jer 52:28 Iste est populus quem transtulit Nabuchodonosor: in anno septimo, Judæos tria millia et viginti tres: Jer 52:29 in anno octavodecimo Nabuchodonosor, de Jerusalem animas octingentas triginta duas: Jer 52:30 in anno vigesimo tertio Nabuchodonosor, transtulit Nabuzardan magister militiæ animas Judæorum septingentas quadraginta quinque. Omnes ergo animæ, quatuor millia sexcentæ. Jer 52:31 Et factum est in trigesimo septimo anno transmigrationis Joachin regis Juda, duodecimo mense, vigesima quinta mensis, elevavit Evilmerodach rex Babylonis, ipso anno regni sui, caput Joachin regis Juda, et eduxit eum de domo carceris. Jer 52:32 Et locutus est cum eo bona, et posuit thronum ejus super thronos regum qui erant post se in Babylone. Jer 52:33 Et mutavit vestimenta carceris ejus, et comedebat panem coram eo semper cunctis diebus vitæ suæ. Jer 52:34 Et cibaria ejus, cibaria perpetua dabantur ei a rege Babylonis, statuta per singulos dies, usque ad diem mortis suæ, cunctis diebus vitæ ejus.
Lam 1:1 Quomodo sedet sola civitas plena populo! Facta est quasi vidua domina gentium; princeps provinciarum facta est sub tributo. Lam 1:2 Plorans ploravit in nocte, et lacrimæ ejus in maxillis ejus: non est qui consoletur eam ex omnibus caris ejus; omnes amici ejus spreverunt eam, et facti sunt ei inimici. Lam 1:3 Migravit Judas propter afflictionem, et multitudinem servitutis; habitavit inter gentes, nec invenit requiem: omnes persecutores ejus apprehenderunt eam inter angustias. Lam 1:4 Viæ Sion lugent, eo quod non sint qui veniant ad solemnitatem: omnes portæ ejus destructæ, sacerdotes ejus gementes; virgines ejus squalidæ, et ipsa oppressa amaritudine. Lam 1:5 Facti sunt hostes ejus in capite; inimici ejus locupletati sunt: quia Dominus locutus est super eam propter multitudinem iniquitatum ejus. Parvuli ejus ducti sunt in captivitatem ante faciem tribulantis. Lam 1:6 Et egressus est a filia Sion omnis decor ejus; facti sunt principes ejus velut arietes non invenientes pascua, et abierunt absque fortitudine ante faciem subsequentis. Lam 1:7 Recordata est Jerusalem dierum afflictionis suæ, et prævaricationis, omnium desiderabilium suorum, quæ habuerat a diebus antiquis, cum caderet populus ejus in manu hostili, et non esset auxiliator: viderunt eam hostes, et deriserunt sabbata ejus. Lam 1:8 Peccatum peccavit Jerusalem, propterea instabilis facta est; omnes qui glorificabant eam spreverunt illam, quia viderunt ignominiam ejus: ipsa autem gemens conversa est retrorsum.
Lam 1:9 Sordes ejus in pedibus ejus, nec recordata est finis sui; deposita est vehementer, non habens consolatorem. Vide, Domine, afflictionem meam, quoniam erectus est inimicus. Lam 1:10 Manum suam misit hostis ad omnia desiderabilia ejus, quia vidit gentes ingressas sanctuarium suum, de quibus præceperas ne intrarent in ecclesiam tuam. Lam 1:11 Omnis populus ejus gemens, et quærens panem; dederunt pretiosa quæque pro cibo ad refocillandam animam. Vide, Domine, et considera quoniam facta sum vilis! Lam 1:12 O vos omnes qui transitis per viam, attendite, et videte si est dolor sicut dolor meus! quoniam vindemiavit me, ut locutus est Dominus, in die iræ furoris sui. Lam 1:13 De excelso misit ignem in ossibus meis, et erudivit me: expandit rete pedibus meis, convertit me retrorsum; posuit me desolatam, tota die mœrore confectam. Lam 1:14 Vigilavit jugum iniquitatum mearum; in manu ejus convolutæ sunt, et impositæ collo meo. Infirmata est virtus mea: dedit me Dominus in manu de qua non potero surgere. Lam 1:15 Abstulit omnes magnificos meos Dominus de medio mei; vocavit adversum me tempus ut contereret electos meos. Torcular calcavit Dominus virgini filiæ Juda.
Lam 1:16 Idcirco ego plorans, et oculus meus deducens aquas, quia longe factus est a me consolator, convertens animam meam. Facti sunt filii mei perditi, quoniam invaluit inimicus. Lam 1:17 Expandit Sion manus suas; non est qui consoletur eam. Mandavit Dominus adversum Jacob in circuitu ejus hostes ejus; facta est Jerusalem quasi polluta menstruis inter eos. Lam 1:18 Justus est Dominus, quia os ejus ad iracundiam provocavi. Audite, obsecro, universi populi, et videte dolorem meum: virgines meæ et juvenes mei abierunt in captivitatem. Lam 1:19 Vocavi amicos meos, et ipsi deceperunt me; sacerdotes mei et senes mei in urbe consumpti sunt, quia quæsierunt cibum sibi ut refocillarent animam suam. Lam 1:20 Vide, Domine, quoniam tribulor: conturbatus est venter meus, subversum est cor meum in memetipsa, quoniam amaritudine plena sum. Foris interfecit gladius, et domi mors similis est. Lam 1:21 Audierunt quia ingemisco ego, et non est qui consoletur me; omnes inimici mei audierunt malum meum, lætati sunt quoniam tu fecisti: adduxisti diem consolationis, et fient similes mei. Lam 1:22 Ingrediatur omne malum eorum coram te: et vindemia eos, sicut vindemiasti me propter omnes iniquitates meas: multi enim gemitus mei, et cor meum mœrens.
Lam 2:1 Quomodo obtexit caligine in furore suo Dominus filiam Sion; projecit de cælo in terram inclytam Israël, et non est recordatus scabelli pedum suorum in die furoris sui! Lam 2:2 Præcipitavit Dominus, nec pepercit omnia speciosa Jacob: destruxit in furore suo munitiones virginis Juda, et dejecit in terram; polluit regnum et principes ejus. Lam 2:3 Confregit in ira furoris sui omne cornu Israël; avertit retrorsum dexteram suam a facie inimici, et succendit in Jacob quasi ignem flammæ devorantis in gyro. Lam 2:4 Tetendit arcum suum quasi inimicus, firmavit dexteram suam quasi hostis, et occidit omne quod pulchrum erat visu in tabernaculo filiæ Sion; effudit quasi ignem indignationem suam. Lam 2:5 Factus est Dominus velut inimicus, præcipitavit Israël: præcipitavit omnia mœnia ejus, dissipavit munitiones ejus, et replevit in filia Juda humiliatum et humiliatam. Lam 2:6 Et dissipavit quasi hortum tentorium suum; demolitus est tabernaculum suum. Oblivioni tradidit Dominus in Sion festivitatem et sabbatum; et in opprobrium, et in indignationem furoris sui, regem et sacerdotem. Lam 2:7 Repulit Dominus altare suum; maledixit sanctificationi suæ: tradidit in manu inimici muros turrium ejus. Vocem dederunt in domo Domini sicut in die solemni.
Lam 2:8 Cogitavit Dominus dissipare murum filiæ Sion; tetendit funiculum suum, et non avertit manum suam a perditione: luxitque antemurale, et murus pariter dissipatus est. Lam 2:9 Defixæ sunt in terra portæ ejus, perdidit et contrivit vectes ejus; regem ejus et principes ejus in gentibus: non est lex, et prophetæ ejus non invenerunt visionem a Domino. Lam 2:10 Sederunt in terra, conticuerunt senes filiæ Sion; consperserunt cinere capita sua, accincti sunt ciliciis: abjecerunt in terram capita sua virgines Jerusalem. Lam 2:11 Defecerunt præ lacrimis oculi mei, conturbata sunt viscera mea; effusum est in terra jecur meum super contritione filiæ populi mei, cum deficeret parvulus et lactens in plateis oppidi. Lam 2:12 Matribus suis dixerunt: Ubi est triticum et vinum? cum deficerent quasi vulnerati in plateis civitatis, cum exhalarent animas suas in sinu matrum suarum. Lam 2:13 Cui comparabo te, vel cui assimilabo te, filia Jerusalem? cui exæquabo te, et consolabor te, virgo, filia Sion? magna est enim velut mare contritio tua: quis medebitur tui? Lam 2:14 Prophetæ tui viderunt tibi falsa et stulta; nec aperiebant iniquitatem tuam, ut te ad pœnitentiam provocarent; viderunt autem tibi assumptiones falsas, et ejectiones.
Lam 2:15 Plauserunt super te manibus omnes transeuntes per viam; sibilaverunt et moverunt caput suum super filiam Jerusalem: Hæccine est urbs, dicentes, perfecti decoris, gaudium universæ terræ? Lam 2:16 Aperuerunt super te os suum omnes inimici tui: sibilaverunt, et fremuerunt dentibus, et dixerunt: Devorabimus: en ista est dies quam exspectabamus; invenimus, vidimus. Lam 2:17 Fecit Dominus quæ cogitavit; complevit sermonem suum, quem præceperat a diebus antiquis: destruxit, et non pepercit, et lætificavit super te inimicum, et exaltavit cornu hostium tuorum. Lam 2:18 Clamavit cor eorum ad Dominum super muros filiæ Sion: Deduc quasi torrentem lacrimas per diem et noctem; non des requiem tibi, neque taceat pupilla oculi tui. Lam 2:19 Consurge, lauda in nocte, in principio vigiliarum; effunde sicut aquam cor tuum ante conspectum Domini: leva ad eum manus tuas pro anima parvulorum tuorum, qui defecerunt in fame in capite omnium compitorum. Lam 2:20 Vide, Domine, et considera quem vindemiaveris ita. Ergone comedent mulieres fructum suum, parvulos ad mensuram palmæ? si occiditur in sanctuario Domini sacerdos et propheta? Lam 2:21 Jacuerunt in terra foris puer et senex; virgines meæ et juvenes mei ceciderunt in gladio: interfecisti in die furoris tui, percussisti, nec misertus es.
Lam 2:22 Vocasti quasi ad diem solemnem, qui terrerent me de circuitu; et non fuit in die furoris Domini qui effugeret, et relinqueretur: quos educavi et enutrivi, inimicus meus consumpsit eos. Lam 3:1 Ego vir videns paupertatem meam in virga indignationis ejus. Lam 3:2 Me minavit, et adduxit in tenebras, et non in lucem. Lam 3:3 Tantum in me vertit et convertit manum suam tota die. Lam 3:4 Vetustam fecit pellem meam et carnem meam; contrivit ossa mea. Lam 3:5 Ædificavit in gyro meo, et circumdedit me felle et labore. Lam 3:6 In tenebrosis collocavit me, quasi mortuos sempiternos. Lam 3:7 Circumædificavit adversum me, ut non egrediar; aggravavit compedem meum. Lam 3:8 Sed et cum clamavero, et rogavero, exclusit orationem meam. Lam 3:9 Conclusit vias meas lapidibus quadris; semitas meas subvertit. Lam 3:10 Ursus insidians factus est mihi, leo in absconditis. Lam 3:11 Semitas meas subvertit, et confregit me; posuit me desolatam. Lam 3:12 Tetendit arcum suum, et posuit me quasi signum ad sagittam. Lam 3:13 Misit in renibus meis filias pharetræ suæ. Lam 3:14 Factus sum in derisum omni populo meo, canticum eorum tota die. Lam 3:15 Replevit me amaritudinibus; inebriavit me absinthio. Lam 3:16 Et fregit ad numerum dentes meos; cibavit me cinere. Lam 3:17 Et repulsa est a pace anima mea; oblitus sum bonorum.
Lam 3:18 Et dixi: Periit finis meus, et spes mea a Domino. Lam 3:19 Recordare paupertatis, et transgressionis meæ, absinthii et fellis. Lam 3:20 Memoria memor ero, et tabescet in me anima mea. Lam 3:21 Hæc recolens in corde meo, ideo sperabo. Lam 3:22 Misericordiæ Domini, quia non sumus consumpti; quia non defecerunt miserationes ejus. Lam 3:23 Novi diluculo, multa est fides tua. Lam 3:24 Pars mea Dominus, dixit anima mea; propterea exspectabo eum. Lam 3:25 Bonus est Dominus sperantibus in eum, animæ quærenti illum. Lam 3:26 Bonum est præstolari cum silentio salutare Dei. Lam 3:27 Bonum est viro cum portaverit jugum ab adolescentia sua. Lam 3:28 Sedebit solitarius, et tacebit, quia levavit super se. Lam 3:29 Ponet in pulvere os suum, si forte sit spes. Lam 3:30 Dabit percutienti se maxillam: saturabitur opprobriis. Lam 3:31 Quia non repellet in sempiternum Dominus. Lam 3:32 Quia si abjecit, et miserebitur, secundum multitudinem misericordiarum suarum. Lam 3:33 Non enim humiliavit ex corde suo et abjecit filios hominum. Lam 3:34 Ut conteret sub pedibus suis omnes vinctos terræ. Lam 3:35 Ut declinaret judicium viri in conspectu vultus Altissimi. Lam 3:36 Ut perverteret hominem in judicio suo; Dominus ignoravit.
Lam 3:37 Quis est iste qui dixit ut fieret, Domino non jubente? Lam 3:38 Ex ore Altissimi non egredientur nec mala nec bona? Lam 3:39 Quid murmuravit homo vivens, vir pro peccatis suis? Lam 3:40 Scrutemur vias nostras, et quæramus, et revertamur ad Dominum. Lam 3:41 Levemus corda nostra cum manibus ad Dominum in cælos. Lam 3:42 Nos inique egimus, et ad iracundiam provocavimus; idcirco tu inexorabilis es. Lam 3:43 Operuisti in furore, et percussisti nos; occidisti, nec pepercisti. Lam 3:44 Opposuisti nubem tibi, ne transeat oratio. Lam 3:45 Eradicationem et abjectionem posuisti me in medio populorum. Lam 3:46 Aperuerunt super nos os suum omnes inimici. Lam 3:47 Formido et laqueus facta est nobis vaticinatio, et contritio. Lam 3:48 Divisiones aquarum deduxit oculus meus, in contritione filiæ populi mei. Lam 3:49 Oculus meus afflictus est, nec tacuit, eo quod non esset requies. Lam 3:50 Donec respiceret et videret Dominus de cælis. Lam 3:51 Oculus meus deprædatus est animam meam in cunctis filiabus urbis meæ. Lam 3:52 Venatione ceperunt me quasi avem inimici mei gratis. Lam 3:53 Lapsa est in lacum vita mea, et posuerunt lapidem super me. Lam 3:54 Inundaverunt aquæ super caput meum; dixi: Perii.
Lam 3:55 Invocavi nomen tuum, Domine, de lacu novissimo. Lam 3:56 Vocem meam audisti; ne avertas aurem tuam a singultu meo et clamoribus. Lam 3:57 Appropinquasti in die quando invocavi te; dixisti: Ne timeas. Lam 3:58 Judicasti, Domine, causam animæ meæ, redemptor vitæ meæ. Lam 3:59 Vidisti, Domine, iniquitatem illorum adversum me: judica judicium meum. Lam 3:60 Vidisti omnem furorem, universas cogitationes eorum adversum me. Lam 3:61 Audisti opprobrium eorum, Domine, omnes cogitationes eorum adversum me. Lam 3:62 Labia insurgentium mihi, et meditationes eorum adversum me tota die. Lam 3:63 Sessionem eorum et resurrectionem eorum vide; ego sum psalmus eorum. Lam 3:64 Redes eis vicem, Domine, juxta opera manuum suarum. Lam 3:65 Dabis eis scutum cordis, laborem tuum. Lam 3:66 Persequeris in furore, et conteres eos sub cælis, Domine. Lam 4:1 Quomodo obscuratum est aurum, mutatus est color optimus! dispersi sunt lapides sanctuarii in capite omnium platearum! Lam 4:2 Filii Sion inclyti, et amicti auro primo: quomodo reputati sunt in vasa testea, opus manuum figuli! Lam 4:3 Sed et lamiæ nudaverunt mammam, lactaverunt catulos suos: filia populi mei crudelis quasi struthio in deserto.
Lam 4:4 Adhæsit lingua lactentis ad palatum ejus in siti; parvuli petierunt panem, et non erat qui frangeret eis. Lam 4:5 Qui vescebantur voluptuose, interierunt in viis; qui nutriebantur in croceis, amplexati sunt stercora. Lam 4:6 Et major effecta est iniquitas filiæ populi mei peccato Sodomorum, quæ subversa est in momento, et non ceperunt in ea manus. Lam 4:7 Candidiores Nazaræi ejus nive, nitidiores lacte, rubicundiores ebore antiquo, sapphiro pulchriores. Lam 4:8 Denigrata est super carbones facies eorum et non sunt cogniti in plateis; adhæsit cutis eorum ossibus: aruit, et facta est quasi lignum. Lam 4:9 Melius fuit occisis gladio quam interfectis fame, quoniam isti extabuerunt consumpti a sterilitate terræ. Lam 4:10 Manus mulierum misericordium coxerunt filios suos; facti sunt cibus earum in contritione filiæ populi mei. Lam 4:11 Complevit Dominus furorem suum, effudit iram indignationis suæ: et succendit ignem in Sion, et devoravit fundamenta ejus. Lam 4:12 Non crediderunt reges terræ, et universi habitatores orbis, quoniam ingrederetur hostis et inimicus per portas Jerusalem. Lam 4:13 Propter peccata prophetarum ejus, et iniquitates sacerdotum ejus, qui effuderunt in medio ejus sanguinem justorum.
Lam 4:14 Erraverunt cæci in plateis, polluti sunt in sanguine; cumque non possent, tenuerunt lacinias suas. Lam 4:15 Recedite polluti, clamaverunt eis; recedite, abite, nolite tangere: jurgati quippe sunt, et commoti dixerunt inter gentes: Non addet ultra ut habitet in eis. Lam 4:16 Facies Domini divisit eos, non addet ut respiciat eos; facies sacerdotum non erubuerunt, neque senum miserti sunt. Lam 4:17 Cum adhuc subsisteremus, defecerunt oculi nostri ad auxilium nostrum vanum; cum respiceremus attenti ad gentem quæ salvare non poterat. Lam 4:18 Lubricaverunt vestigia nostra in itinere platearum nostrarum; appropinquavit finis noster, completi sunt dies nostri, quia venit finis noster. Lam 4:19 Velociores fuerunt persecutores nostri aquilis cæli; super montes persecuti sunt nos, in deserto insidiati sunt nobis. Lam 4:20 Spiritus oris nostri, christus Dominus, captus est in peccatis nostris, cui diximus: In umbra tua vivemus in gentibus. Lam 4:21 Gaude et lætare, filia Edom, quæ habitas in terra Hus! ad te quoque perveniet calix: inebriaberis, atque nudaberis. Lam 4:22 Completa est iniquitas tua, filia Sion: non addet ultra ut transmigret te. Visitavit iniquitatem tuam, filia Edom; discooperuit peccata tua.
Lam 5:1 Recordare, Domine, quid acciderit nobis; intuere et respice opprobrium nostrum. Lam 5:2 Hæreditas nostra versa est ad alienos, domus nostræ ad extraneos. Lam 5:3 Pupilli facti sumus absque patre, matres nostræ quasi viduæ. Lam 5:4 Aquam nostram pecunia bibimus; ligna nostra pretio comparavimus. Lam 5:5 Cervicibus nostris minabamur, lassis non dabatur requies. Lam 5:6 Ægypto dedimus manum et Assyriis, ut saturaremur pane. Lam 5:7 Patres nostri peccaverunt, et non sunt: et nos iniquitates eorum portavimus. Lam 5:8 Servi dominati sunt nostri: non fuit qui redimeret de manu eorum. Lam 5:9 In animabus nostris afferebamus panem nobis, a facie gladii in deserto. Lam 5:10 Pellis nostra quasi clibanus exusta est, a facie tempestatum famis. Lam 5:11 Mulieres in Sion humiliaverunt, et virgines in civitatibus Juda. Lam 5:12 Principes manu suspensi sunt; facies senum non erubuerunt. Lam 5:13 Adolescentibus impudice abusi sunt, et pueri in ligno corruerunt. Lam 5:14 Senes defecerunt de portis, juvenes de choro psallentium. Lam 5:15 Defecit gaudium cordis nostri; versus est in luctum chorus noster. Lam 5:16 Cecidit corona capitis nostri: væ nobis, quia peccavimus!
Lam 5:17 Propterea mœstum factum est cor nostrum; ideo contenebrati sunt oculi nostri, Lam 5:18 propter montem Sion quia disperiit; vulpes ambulaverunt in eo. Lam 5:19 Tu autem, Domine, in æternum permanebis, solium tuum in generationem et generationem. Lam 5:20 Quare in perpetuum oblivisceris nostri, derelinques nos in longitudine dierum? Lam 5:21 Converte nos, Domine, ad te, et convertemur; innova dies nostros, sicut a principio. Lam 5:22 Sed projiciens repulisti nos: iratus es contra nos vehementer.