De veritate (Dialogus de veritate)
- Language:
- Latin
- Status:
- Complete work
- Authorship:
- Written by the author
- Condition of the text:
- No scanning noise detected (automatic measure over the whole text, not checked by hand)
- Extent:
- ~9,050 words · 43 passages
Cite this work
- APAAnselm of Canterbury. (n.d.). De veritate (Dialogus de veritate). Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/en/works/anselm-of-canterbury/de-veritate-dialogus-de-veritate
- MLAAnselm of Canterbury. De veritate (Dialogus de veritate). Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/en/works/anselm-of-canterbury/de-veritate-dialogus-de-veritate.
- ChicagoAnselm of Canterbury. De veritate (Dialogus de veritate). Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/en/works/anselm-of-canterbury/de-veritate-dialogus-de-veritate.
Reference to the edition that SigPhi reproduces: SigPhi is its digital reproduction, not its publisher. The edition's year is not in the metadata (hence "n.d."), and the translator appears only when recorded.
What it is about
A dialogue between master and pupil on what truth is: the truth of statements, of the will, of things.
Context and history
Anselm arrives at a definition — truth is rightness perceived by the mind — that unifies speaking truly and acting well under a single notion. The first of the three dialogues he wrote as theological groundwork, and the most philosophical of them.
Editorial context, not a citable source: unlike the passages of the work itself, these statements cannot be checked against the corpus.
ueritatem tamen et rectitudinem habet, quia facit quod debet. Sed cum significat esse quod est, dupliciter facit quod debet; quoniam significat et quod accepit significare, et ad quod facta est. Sed secundum hanc rectitudinem et ueritatem qua significat esse quod est, usu recta et uera dicitur enuntiatio; non secundum illam qua significat esse etiam quod non est. Plus enim debet propter quod accepit significationem, quam propter quod non accepit. Non enim accepit significare esse rem cum non est, uel non esse cum est, nisi quia non potuit illi dari tunc solummodo significare esse quando est, uel non esse quando non est. Alia igitur est rectitudo et ueritas enuntiationis, quia significat ad quod significandum facta est; alia uero, quia significat quod accepit significare. Quippe ista immutabilis est ipsi orationi, illa uero mutabilis. Hanc namque semper habet, illam uero non semper. Istam enim naturaliter habet, illam uero accidentaliter et secundum usum. Nam cum dico: dies est, ad significandum esse quod est, recte utor huius orationis significatione, quia ad hoc facta est; et ideo tunc recte dicitur significare. Cum uero eadem oratione significo esse quod non est, non ea recte utor, quia non ad hoc facta est; et idcirco non recta tunc eius significatio dicitur. Quamuis in quibusdam enuntiationibus inseparabiles sint istae duae rectitudines seu ueritates; ut cum dicimus: homo animal est, aut: homo lapis non est. Semper enim haec affirmatio significat esse quod est, et haec
Ask about this workWhat is De veritate (Dialogus de veritate) about?Summarize De veritate (Dialogus de veritate) brieflyWhat are the key ideas in De veritate (Dialogus de veritate)?
← Back to Anselm of Canterbury