Pro Sexto Roscio Amerino
- Language:
- Latin
- Status:
- Complete work
- Authorship:
- Written by the author
- Condition of the text:
- No scanning noise detected (automatic measure over the whole text, not checked by hand)
- Extent:
- ~17,900 words · 85 passages
Cite this work
- APACicero. (n.d.). Pro Sexto Roscio Amerino. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/en/works/cicero/pro-sexto-roscio-amerino
- MLACicero. Pro Sexto Roscio Amerino. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/en/works/cicero/pro-sexto-roscio-amerino.
- ChicagoCicero. Pro Sexto Roscio Amerino. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/en/works/cicero/pro-sexto-roscio-amerino.
Reference to the edition that SigPhi reproduces: SigPhi is its digital reproduction, not its publisher. The edition's year is not in the metadata (hence "n.d."), and the translator appears only when recorded.
What it is about
The defence of a man accused of murdering his father, in a trial driven by a powerful freedman of Sulla. Cicero was twenty-six and this was his first criminal case.
Context and history
80 BC. Winning it was dangerous: it set the young advocate against the circle of the living dictator. He won, and the speech made his name overnight. It is also a first-rate document on Sulla's proscriptions, which is what Cicero attacks without naming him.
Editorial context, not a citable source: unlike the passages of the work itself, these statements cannot be checked against the corpus.
mihi maiorem adhibere metus quam fides. Etenim quis tam dissoluto animo est, qui, haec cum videat, tacere ac neglegere possit? Patrem meum, cum proscriptus non esset, iugulastis, occisum in proscriptorum numerum rettulistis, me domo mea per vim expulistis, patrimonium meum possidetis. Quid voltis amplius? Etiamne ad subsellia cum ferro atque telis venistis, ut hic aut iuguletis aut condemnetis? Hominem longe audacissimum nuper habuimus in civitate C. Fimbriam et, quod inter omnis constat, nisi inter eos, qui ipsi quoque insaniunt, insanissimum. Is cum curasset, in funere C. Mari ut Q. Scaevola volneraretur, vir sanctissimus atque ornatissimus nostrae civitatis, de cuius laude neque hic locus est, ut multa dicantur, neque plura tamen dici possunt, quam populus Romanus memoria retinet, diem Scaevolae dixit, postea quam comperit eum posse vivere. Cum ab eo quaereretur, quid tandem accusaturus esset eum, quem pro dignitate ne laudare quidem quisquam satis commode posset, aiunt hominem, ut erat furiosus, respondisse: "Quod non totum telum corpore recepisset." Quo populus Romanus nihil vidit indignius nisi eiusdem viri mortem, quae tantum potuit, ut omnis occisus perdiderit et adflixerit; quos quia servare per compositionem volebat, ipse ab eis interemptus est. Estne hoc illi dicto atque facto Fimbriano simillimum? Accusatis Sex. Roscium. Quid ita? Quia de manibus vestris, quia se occidi passus non est. Illud, quia in Scaevola factum est, magis indignum videtur, hoc, quia fit a Chrysogono, non est ferendum. Nam per deos immortalis! Quid est in hac causa, quod defensionis indigeat? Qui locus ingenium patroni requirit aut oratoris eloquentiam magno opere desiderat? Totam causam, iudices, explicemus atque ante oculos eitam consideremus; ita facillime, quae res totum iudicium contineat et quibus de rebus nos dicere oporteat et quid vos sequi conveniat, intellegetis.