Ad Marciam, de Consolatione
- Language:
- Latin
- Status:
- Complete work
- Authorship:
- Written by the author
- Condition of the text:
- Clean text
- Extent:
- ~13,900 words · 66 passages
Cite this work
- APALucius Annaeus Seneca. (n.d.). Ad Marciam, de Consolatione. SigPhi. https://sigphiai.com/en/works/seneca/ad-marciam-de-consolatione
- MLALucius Annaeus Seneca. "Ad Marciam, de Consolatione." SigPhi, https://sigphiai.com/en/works/seneca/ad-marciam-de-consolatione.
- ChicagoLucius Annaeus Seneca. Ad Marciam, de Consolatione. SigPhi. https://sigphiai.com/en/works/seneca/ad-marciam-de-consolatione.
What it is about
A consolation to a woman who has mourned a dead son for three years and cannot rise from it. Seneca does not ask her to stop feeling it: he asks her to look at grief straight on.
Context and history
The earliest of the three surviving consolations. The genre was a Roman rhetorical convention, but the harshness here is real: he tells her that whoever weeps for the dead is pitying himself, and that death took nothing that was not on loan from the start. This entry is the Latin original; the catalogue also carries the English translation as a separate work. Cite the original.
Editorial context, not a citable source: unlike the passages of the work itself, these statements cannot be checked against the corpus.
Nisi te, Marcia, scirem tam longe ab infirmitate muliebris animi quam a ceteris uitiis recessisse et mores tuos uelut aliquod antiquum exemplar aspici, non auderem obuiam ire dolori tuo, cui uiri quoque libenter haerent et incubant, nec spem concepissem tam iniquo tempore, tam inimico iudice, tam inuidioso crimine posse me efficere ut fortunam tuam absolueres. Fiduciam mihi dedit exploratum iam robur animi et magno experimento adprobata uirtus tua. Non est ignotum qualem te in persona patris tui gesseris, quem non minus quam liberos dilexisti, excepto eo quod non optabas superstitem. Nec scio an et optaueris; permittit enim sibi quaedam contra bonum morem magna pietas. Mortem A. Cremuti Cordi parentis tui quantum poteras inhibuisti; postquam tibi apparuit inter Seianianos satellites illam unam patere seruitutis fugam, non fauisti consilio eius, sed dedisti manus uicta, fudistique lacrimas palam et gemitus deuorasti quidem, non tamen hilari fronte texisti, et haec illo saeculo quo magna pietas erat nihil impie facere. Vt uero aliquam occasionem mutatio temporum dedit, ingenium patris tui, de quo sumptum erat supplicium, in usum hominum reduxisti et a uera illum uindicasti morte ac restituisti in publica monumenta libros quos uir ille fortissimus sanguine suo scripserat. Optime meruisti de Romanis studiis: magna illorum pars arserat; optime de posteris, ad quos ueniet incorrupta rerum fides, auctori suo magno inputata; optime de ipso, cuius uiget uigebitque memoria quam diu in pretio fuerit Romana cognosci, quam diu quisquam erit qui reuerti uelit ad acta maiorum, quam diu quisquam qui uelit scire quid sit uir Romanus, quid subactis iam ceruicibus omnium et ad Seianianum iugum adactis indomitus, quid sit homo ingenio animo manu liber. Magnum mehercules detrimentum res publica ceperat, si illum ob duas res pulcherrimas in obliuionem coniectum, eloquentiam et libertatem, non eruisses: legitur, floret, in manus hominum, in
What is Ad Marciam, de Consolatione about?Summarize Ad Marciam, de Consolatione brieflyWhat are the key ideas in Ad Marciam, de Consolatione?
← Back to Lucius Annaeus Seneca