Ad Polybium, de Consolatione
- Language:
- Latin
- Status:
- Complete work
- Authorship:
- Written by the author
- Condition of the text:
- No scanning noise detected (automatic measure over the whole text, not checked by hand)
- Extent:
- ~10,100 words · 48 passages
Cite this work
- APALucius Annaeus Seneca. (n.d.). Ad Polybium, de Consolatione. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/en/works/seneca/ad-polybium-de-consolatione
- MLALucius Annaeus Seneca. Ad Polybium, de Consolatione. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/en/works/seneca/ad-polybium-de-consolatione.
- ChicagoLucius Annaeus Seneca. Ad Polybium, de Consolatione. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/en/works/seneca/ad-polybium-de-consolatione.
Reference to the edition that SigPhi reproduces: SigPhi is its digital reproduction, not its publisher. The edition's year is not in the metadata (hence "n.d."), and the translator appears only when recorded.
What it is about
A consolation to a powerful freedman of the emperor Claudius on the death of his brother.
Context and history
Seneca's most uncomfortable text: threaded through the consolation are praises of Claudius that read as written by a man angling to return from exile — and probably were. Worth having in order to read the Apocolocyntosis afterwards, where Seneca mocks the same Claudius once dead. This entry is the Latin original; the catalogue also carries the English translation as a separate work. Cite the original.
Editorial context, not a citable source: unlike the passages of the work itself, these statements cannot be checked against the corpus.
Diutius accusare fata possumus, mutare non possumus: stant dura et inexorabilia; nemo illa convicio, nemo fletu, nemo causa movet; nihil umquam ulli parcunt nec remittunt. Proinde parcamus lacrimis nihil proficientibus; facilius enim nos inferis dolor iste adiciet quam illos nobis reducet: qui si nos torquet, non adiuvat, primo quoque tempore deponendus est et ab inanibus solaciis atque amara quadam libidine dolendi animus recipiendus est. Nam lacrimis nostris nisi ratio finem fecerit, fortuna non faciet. Omnis agedum mortalis circumspice, larga ubique flendi et adsidua materia est: alium ad cotidianum opus laboriosa egestas vocat, alium ambitio numquam quieta sollicitat, alius divitias, quas optaverat, metuit et voto laborat suo, alium solitudo [alium labor] torquet, alium semper vestibulum obsidens turba; hic habere se dolet liberos, hic perdidisse: lacrimae nobis deerunt ante quam causae dolendi. Non vides, qualem nobis vitam rerum natura promiserit, quae primum nascentium hominum fletum esse voluit? Hoc principio edimur, huic omnis sequentium annorum ordo consentit. Sic vitam agimus, ideoque moderate id fieri debet a nobis, quod saepe faciendum est, et respicientes, quantum a tergo rerum tristium immineat, si non finire lacrimas, at certe reservare debemus. Nulli parcendum est rei magis quam huic, cuius tam frequens usus est. V. Illud quoque te non minimum adiuverit, si cogitaveris nulli minus gratum esse dolorem tuum quam ei, cui praestari videtur: torqueri ille te aut non vult aut non intellegit. Nulla itaque eius officii ratio est, quod ei, cui praestatur, si nihil sentit, supervacuum est, si sentit, ingratum est. Neminem esse toto orbe terrarum, qui delectetur lacrimis tuis, audacter dixerim. Quid ergo? Quem nemo adversus te animum gerit, eum esse tu credis fratris tui, ut cruciatu tui noceat tibi, ut te velit abducere ab occupationibus tuis, id est a studio et a Caesare? Non est hoc simile veri.…