Ad Polybium, de Consolatione
- Language:
- Latin
- Status:
- Complete work
- Authorship:
- Written by the author
- Condition of the text:
- Clean text
- Extent:
- ~10,100 words · 48 passages
Cite this work
- APALucius Annaeus Seneca. (n.d.). Ad Polybium, de Consolatione. SigPhi. https://sigphiai.com/en/works/seneca/ad-polybium-de-consolatione
- MLALucius Annaeus Seneca. "Ad Polybium, de Consolatione." SigPhi, https://sigphiai.com/en/works/seneca/ad-polybium-de-consolatione.
- ChicagoLucius Annaeus Seneca. Ad Polybium, de Consolatione. SigPhi. https://sigphiai.com/en/works/seneca/ad-polybium-de-consolatione.
What it is about
A consolation to a powerful freedman of the emperor Claudius on the death of his brother.
Context and history
Seneca's most uncomfortable text: threaded through the consolation are praises of Claudius that read as written by a man angling to return from exile — and probably were. Worth having in order to read the Apocolocyntosis afterwards, where Seneca mocks the same Claudius once dead. This entry is the Latin original; the catalogue also carries the English translation as a separate work. Cite the original.
Editorial context, not a citable source: unlike the passages of the work itself, these statements cannot be checked against the corpus.
... nostrae compares, firma sunt; si redigas ad condicionem naturae omnia destruentis et unde edidit eodem revocantis, caduca sunt. Quid enim immortale manus mortales fecerunt? Septem illa miracula et si qua his multo mirabiliora sequentium annorum exstruxit ambitio aliquando solo aequata visentur. Ita est: nihil perpetuum, pauca diuturna sunt; aliud alio modo fragile est, rerum exitus variantur, ceterum quicquid coepit et desinit. Mundo quidam minantur interitum et huc universum, quod omnia divina humanaque complectitur, si fas putas credere, dies aliquis dissipabit et in confusionem veterem tenebrasque demerget: eat nunc aliquis et singulas comploret animas; Carthaginis ac Numantiae Corinthique cinerem et si quid aliud altius cecidit lamentetur, cum etiam hoc quod non habet quo cadat sit interiturum; eat aliquis et fata tantum aliquando nefas ausura sibi non pepercisse conqueratur. Quis tam superbae impotentisque adrogantiae est, ut in hac naturae necessitate omnia ad eundem finem revocantis se unum ac suos seponi velit ruinaeque etiam ipsi mundo imminenti aliquam domum subtrahat? Maximum ergo solacium est cogitare id sibi accidisse, quod omnes ante se passi sunt omnesque passuri; et ideo mihi videtur rerum natura, quod gravissimum fecerat, commune fecisse, ut crudelitatem fati consolaretur aequalitas. II. Illud quoque te non minimum adiuverit, si cogitaveris nihil profuturum dolorem tuum nec illi, quem desideras, nec tibi; noles enim longum esse, quod inritum est. Nam si quicquam tristitia profecturi sumus, non recuso quicquid lacrimarum fortunae meae superfuit tuae fundere; inveniam etiamnunc per hos exhaustos iam fletibus domesticis oculos quod effluat, si modo id tibi futurum bono est. Quid cessas? Conqueramur, atque adeo ipse hanc litem meam faciam: 'iniquissima omnium iudicio Fortuna, adhuc videbaris sinu eum hominem continuisse, qui munere tuo tantam venerationem receperat, ut, quod raro ulli contigit, felicitas eius effugeret invidiam: ecce eum dol
What is Ad Polybium, de Consolatione about?Summarize Ad Polybium, de Consolatione brieflyWhat are the key ideas in Ad Polybium, de Consolatione?
← Back to Lucius Annaeus Seneca