De unitate intellectus contra Averroistas
- Language:
- Latin
- Status:
- Complete work
- Authorship:
- Written by the author
- Condition of the text:
- No scanning noise detected (automatic measure over the whole text, not checked by hand)
- Extent:
- ~19,200 words · 91 passages
Cite this work
- APAThomas Aquinas. (n.d.). De unitate intellectus contra Averroistas. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/en/works/thomas-aquinas/de-unitate-intellectus-contra-averroistas
- MLAThomas Aquinas. De unitate intellectus contra Averroistas. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/en/works/thomas-aquinas/de-unitate-intellectus-contra-averroistas.
- ChicagoThomas Aquinas. De unitate intellectus contra Averroistas. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/en/works/thomas-aquinas/de-unitate-intellectus-contra-averroistas.
Reference to the edition that SigPhi reproduces: SigPhi is its digital reproduction, not its publisher. The edition's year is not in the metadata (hence "n.d."), and the translator appears only when recorded.
What it is about
On the Unity of the Intellect, against the Averroists (1270): the controversy over whether all men share a single intellect.
Context and history
This is Aquinas actually arguing, not expounding. The Latin Averroists held that the intellect is one and common to all humanity, which abolishes individual immortality; he replies that then it would not be 'I' who thinks. The question of what makes a thought mine is still live in philosophy of mind. Text in LATIN: the original. Aquinas wrote in Latin and that is what should be cited.
Editorial context, not a citable source: unlike the passages of the work itself, these statements cannot be checked against the corpus.
falsum, si diligenter verba Aristotelis considerentur. Nam de utroque Aristoteles dixerat ipsum esse separatum. Restat igitur quod intelligatur de tota intellectiva parte, quae quidem separata dicitur, quia non est ei aliquod organum, sicut ex verbis Aristotelis patet. Dixerat autem Aristoteles in principio libri de anima, quod si est aliquid animae operum aut passionum proprium, continget utique ipsam separari; si vero nullum est proprium ipsius, non utique erit separabilis. Cuius quidem consequentiae ratio talis est: quia unumquodque operatur in quantum est ens, eo igitur modo unicuique competit operari quo sibi competit esse. Formae igitur quae nullam operationem habent sine communicatione suae materiae, ipsae non operantur, sed compositum est quod operatur per formam. Unde huiusmodi formae ipsae quidem proprie loquendo non sunt, sed eis aliquid est. Sicut enim calor non calefacit, sed calidum; ita etiam calor non est proprie loquendo, sed calidum est per calorem; propter quod Aristoteles dicit in undecimo Metaph., quod de accidentibus non vere dicitur, quod sunt entia, sed magis quod sunt entis. Et similis ratio est de formis substantialibus, quae nullam operationem habent absque communicatione materiae, hoc excepto quod huiusmodi formae sunt principium essendi substantialiter. Forma igitur quae habet operationem secundum aliquam sui potentiam vel virtutem absque communicatione suae materiae, ipsa est quae habet esse, nec est per esse compositi tantum, sicut aliae formae, sed magis compositum est per esse eius. Et ideo destructo composito destruitur illa forma, quae est per esse compositi; non autem oportet quod destruatur, ad destructionem compositi, illa forma per cuius esse compositum est et non ipsa per esse compositi. Si quis autem contra hoc obiiciat, quod Aristoteles dicit in primo de anima, quod intelligere et amare et odire non sunt illius passiones (i. e.…