15 rent, sui natura necessitatis habuisse. Quod hinc facile perpendas licebit; plura etenim, dum fiunt, subiecta oculis intuemur, ut ea, quae in quadrigis moderandis atque flectendis facere spectantur aurigae, atque ad hunc modum cetera.
16 Num igitur quicquam illorum ita ficri necessitas ulla compellit? — Minime: frustra enim esset artis effectus, si omnia 17 coacta moverentur. — Quae igitur, cum fiunt, carcnt exsistendi necessitate, eadem, prius quam fiant, sine ueces- 18 sitate futura sunt. Quare sunt quaedam eventura, quorum 19 exitus ab omni necessitate sit absolutus. Nam illud quidem nullum arbitror esse dicturum, quod, quae nunc fiunt, prius quam fierent, eventura non fuerint; haec igitur etiam prae- 20 cognita liberos habent eventus. Nam sicut scientia praesentium rerum niiiil his, quae fiunt. ita praescientia futuro- PTLVBKE 1 cogantur PT'E coguntur rtl. igitur P 1S ventura TV 27 prius daiuo incipit D 30 nunc om. P in ras. V 33 praesentia PK rum nihil his. quae ventura sunt, necessitatis importat. Sed hoc, inquis, ipsum dubitatur. an earum rerum, quae neces- 21 sarios exitus non habent, ulla possit esse praenotio. Disso- 22 nare etenim videntur putasque. si praevideantur, consequi s necessitatem, si necessitas desit, minime praesciri nihilque scientia comprehendi posse nisi certum. Quodsi, quae in- 23 certi sunt exitus, ea quasi certa providentur, opinionis id esse caliginem. non scientiae veritatem; aliter enim, ac sese res habeat, arbitrari ab integritate scientiae credis esse J diversum. Cuius erroris causa est. quod omnia, quae quis- a que novit, ex ipsorum tantum vi at<jue natura cognosci aestimat, quae sciuntur. Quod totum contra est; omne enim, 25 quod cognoscitur, non secundum sui vim, sed secundum cognoscentium potius comprehenditur facultatem. Nam, 26 1 ut hoc brevi liqueat exemplo, eandem corporis rotunditatem aliter visus, aliter tactus agnoscit; ille eminus manens totum simul iactis radiis intuetur. hic vero cohaerens orbi atque coniunctus eirca ipsum motus ambitum rotunditatem partibus comprehendit.
Ipsum quoque hominem aliter sensus, aliter imaginatio, 27 aliter ratio, aliter intellegentia contuetur. Sensus enim 28 figuram in subiecta materia constitutam, imaginatio vero solam sine materia iudicat figuram. Ratio vero hanc quo- 29 que transcendit speciemque ipsani, quae singularibus inest, universali consideratione perpendit. Intellegentiae vero 30 celsior oculus exsistit; supergressa namque universitatis ambitum ipsam illam simplicem formam pura mentis acie contuetur. In quo illud maxime considerandum est: nam 31 superior comprehendendi vis amplectitur inferiorem, infe- _ J2 {ef. 118, 20) de Ammonio Iamblicham statto (i) yv&aii.. Irifyna rov yiraiaxorrot) tt Prodo (omne quod cognoscitur non secundum sui T, «n, sed secondnm cognoscentium potius comprehenditur facultatem) Kliiigner 107 118 Boetbii Phil. cons.
82 rior vero ad superiorem nullo modo consurgit. Neque i sensus aliquid extra materiam valet vel universales species imaginatio contuetur vel ratio capit simplicem formam, intellegentia quasi desuper spectans concepta forma, quae aubsunt. etiam cuncta diiudicat, sed eo modo, quo fonnam s 33 ipsam, quae nulli alii nota esse poterat, comprehendit. Nam et rationis universum et imaginationis figuram et materiale sensibile cognoscit nec ratione utens nec imaginatione nec sensibus, sed illo uno ictu mentis formaliter, ut ita dicam, 34 cuncta prospiciens. Ratio quoque, cum quid universale m respicit, nec imaginatione nec sensibus utens imaginabilia 35 vel sensibilia comprehendit. Haec est enim, quae conceptionis suae universale ita definit: homo est animal bipes ra- 36 tionale. Quae cum universalis notio sit, tum imaginabilem sensibilemque esse rem nullus ignorat, quod illa non ima- " ginatione vel sensu, sed in rationali conceptione considerat.
37 Imaginatio quoque, tametsi ex sensibus visendi formandique figuras sumpsit exordium, sensu tamen absente sensibilia quaeque collustrat non sensibili, sed imaginaria ratione 38 iudicandi. Videsne igitur, ut in cognoscendo cuncta sua » potius facultate quam eorum. quae cognoscuntur, utantur?
39 Neque id iniuria; nam cum omne iudicium iudicantis actus exsistat, necesse est, ut suam quisque operam non ex aliena. sed ex propria potestate perficiat.
IV. Quondam Porticus attulit obscuros nimium senes, qui sensus et imagines e corporihus extimis <» credant mentibus imprimi, ut quondam celeri stilo mos est aequore paginae, quae nullas habeat notas, pressas figere litteras.
PTLVDKE 13 definivitJX Peip. {Jtootaautro; PfcnO 15sq. <in> imaginatione T>L 19 inlnstrat P 22 acra J/et' (Volkmann) s Sed mens si propriis vigens (io) nihil motibus explicat, sed tantum patiens iacet notis subdita corporum cassasque in speculi vicem rerum reddit imagines, (i») unde haec sic animis viget cernens omnia notio?
Quae vis singula perspicit aut quae cognita dividit?
Quae divisa recolligit m alternumque legens iter nunc summis caput inserit, nunc decedit in infima, tum sese referens sibi veris falsa redarguit? («a Haec est efficiens magis longe causa potentior.
quam quae materiae modo impressas patitur notas.
Praecedit tamen excitans («> ac vires animi movens vivo in corpore passio, cum vel lux oculos ferit vel vox auribus instrepit.
Tum mentis vigor excitus, «> quas intus species tenet ad motus similes vocans notis applicat exteris introrsumque reconditis formis miscet imagines. <«> 23 cf. Prnd. Apoth. S3: passio. qnae corpus sibi vindicat Boethii Pbil. cons.
1 5. Quodsi in corporibus sentiendis, quamvis afficiant instrumenta sensuum forinsecus obiectae qualitates animique agentis vigorem passio corporis antecedat, quae in se actum mentis provocet excitetque interim quiescentes intrinsecus formas, si in sentiendis, inquam, corporibus auimus non passione insignitur, sed ex sua vi subiectam corpori iudicat passionem, quanto magis ea, quae cunctis corporum affectionibus absoluta sunt, in discernendo non obiecta extrinsecus sequuntur, sed actum suae mentis ex- 2 pediunt! Hac itaque ratione multiplices cognitiones diversis 3 ac differentibus cessere substantiis. Sensus enim solus cunctis aliis cognitionibus destitutus immobilibus animantibus cessit, quales sunt conchae maris quaeque alia saxis haerentia nutriuntur; imaginatio vero mobilibus beluis, quibus iam inesse fugiendi appetendive aliquis videtur 4 affectus. Ratio vero humani tantum generis est sicut intel-Iegentia sola divini; quo fit, ut ea notitia ceteris praestet, quae suapte natura non modo proprium, sed ceterarum quoque notitiarum subiecta cognoscit.
5 Quid igitur, si ratiocinationi sensus imaginatioque refragentur nihil esse illud universale dicentes, quod sese intueri 6 ratio putet? Quod enim sensibile vel imaginabile est, id universum esse non posse, aut igitur rationis verum esse iudicium nec quicquam esse sensibile aut, quoniam sibi notum sit plura sensibus et imaginationi esse subiecta, inanem conceptionem esse rationis, quae, quod sensibile sit 7 ac singulare, quasi quiddam universale consideret. Ad haec, si ratio contra respondeat se quidem et quod sensibile et quod imaginabile sit in universitatis ratione conspicere, illa vero ad universitatis cognitionem aspirare non posse, quoniam eorum notio corporales figuras non posset excedere, de rerum vero cognitione firmiori potius perfectiorique iudicio esse credendum, in huius modi igitur lite nos, quibus tam ratiocinandi quam imaginandi etiam sentiendique vis inest, nonne rationis potius causam probaremus? Simile 8 5 est, quod humana ratio divinam intellegentiam futura, nisi nt ipsa cognoscit, non putat intueri. Nam ita disseris: Si 9 qua certos ac necessarios habere non videantur eventus, ea certo eventura praesciri nequeunt. Hamm igitur rerum 10 nulla est praescientia, quam si etiam in his esse credamus, » nihil erit, quod non ex necessitate proveniat. Si igitur. uti 11 rationis participes sumus, ita divinae iudicium mentis habere possemus, sicut imaginationem sensumque rationi cedere oportere iudicavimus, sic divinae sese menti hiunanam summittere rationem iustissimum censeremus. Quare 12 in iilius summae intellegentiae cacumen, si possumus. erigamur; illic enim ratio videbit, quod in se non potest intueri, id autem est, quonam modo etiam. quae certos exitus non habent, certa tamen videat ac definita praenotio neque id 8it opinio, sed summae potius scientiae nullis terminis inclusa simplicitas.
V. Quam variis terras animalia permeant figuris!
Namque alia extento sunt corpore pulveremque verrunt continuumque trahunt vi pectoris incitata sulcum; sunt quibus alarum Ievitas vaga verberetque ventos et Iiquido Iongi spatia aetheris enatet volatu;,s > haec pressisse solo vestigia gressibusque gaudent vel virides campos transmittere vel subire silvas.
Quae variis videas licet omnia discrepare formis, prona tamen facies hebetes valet ingravare sensus; nnica gens hominum celsum levat altius cacumen, (w atque levis recto stat corpore despicitque terras.
30 cf. Ge. Leg. I 26. Or. Mefc I 85 sq. SaU. Cit 1, 1. l'rud. Contra Sjmni. II 262 12 possimus T'V'K Prip. possemis L' 13 eredere V<K' TLVK permanaent K\ ut rii T' Boetbii Phil. cons.
Haec, nisi terrenus male desipis, ammonet figura: Qui recto caelum vultu petis exserisque frontem, in 8ublime feras animum quoque, ne gravata pessum (18) inferior sidat mens corpore celsius levato.
1 6. Quoniam igitur. uti paulo ante monstratum est, omne, quod scitur, non ex sua, sed ex comprehendentium natura cognoscitur, intueamur nunc, quantum fas est, quis sit divinae substantiae status, ut quaenam etiam scientia eius 2 sit, possimus agnoscere. Deum igitur aeternum esse cunc- 3 torum ratione degentium commune iudicium est. Quid sit igitur aeternitas, consideremus; haec enim nobis naturam 4 pariter divinam scientiamque patefacit. Aeternitas igitur est interminabilis vitae tota simul et perfecta possessio, 5 quod ex collatione temporalium clarius liquet. Nam quicquid vrvit in tempore, id praesens a praeteritis in futura procedit nihilque est in tempore constitutum, quod totum vitae suae spatium pariter possit amplecti, sed crastinum quidem nondum apprehendit, hesternum vero iam perdidit; in hodierna quoque vita non amplius vivitis quam in illo 6 mobili transitorioque momento. Quod igitur temporis patitur condicionem, licet illud, sicuti de mundo censuit Aristoteles, nec coeperit umquam esse nec desinat vitaque eius cum temporis infinitate tendatur, nondum tamen tale est, 7 ut aeternum esse iure credatur. Non enim totum simul infinitae licet vitae spatium comprehendit atque complecti- 8 tur, sed futura nondum, transacta iam non habet. Quod igitur interminabilis vitae plenitudinem totam pariter comprehendit ac possidet. cui neque futuri quicquam absit nec praeteriti fluxerit, id aeternum esse iure perhibetur idque 5sq. c. 117. 12sqq. Augustin. De gen. ad litt 1 4, Civ. XII 12. Boeth. Trin. 158, 55—72, ef. Rand, Jahrb. Snppl. XXVI 427 21 Aristotlibro I De caelo; ef. II 1 (283b 26: oiJi yiyortv 6 nai oioarb; oiV /rJ^tice* if9agr,rat e<\a.)
necesse est et sui compos praesens sibi semper assistere et infinitatem mobilis temporis habere praesentem.
Unde non recte quidaiu, qui, cum audiunt visum Platoni 9 mundum hunc nec habuisse initium temporis nec habiturum s esse detectum. hoc modo conditori conditum mundum fieri coaeternum putant. Aliud est enim per interminabilem 10 duci vitam, quod mundo Plato tribuit, aliud interminabilis vitae totam pariter complexum esse praesentiam, quod divinae mentis proprium esse manifestum est. Neque deus 11 10 conditis rebus antiquior videri debet temporis quantitate. sed simplicis potius proprietate naturae. Hunc enim vitae 12 immobilis praesentarium statum infinitus ille temporalium rerum motus imitatur, cumque eum effingere atque aequare non possit, ex immobilitate deficit in motum, ex simplicitate u praesentiae decrescit in infinitam futuri ac praeteriti quantitatem et, cum totam pariter vitae suae plenitudinem nequeat possidere. hoc ipso, quod aliquo modo numquam esse desinit, illud, quod implere atque exprimere non potest, aliquatenus videtur aemulari alligans se ad qualemcumque " P rae sentiam huius exigui volucrisque momenti, quae, quoniam manentis illius praesentiae quandam gestat imaginem, quibuscumque contigerit, id praestat, ut esse videantur. Quoniam vero manere non potuit. infinitum temporis iter 13 a >"ripuit eoque modo factum est. ut continuaret eundo vitam. 5 cmus plenitudinem complecti non valuit permanendo. Itaque 14 S1 digna rebus nomina velimus imponere, Platonem sequentes deum quidem aeternum. mundum vero dicamus esse Perpetuum.
Quoniam igitur omne iudicium secundum sui naturam, 15 1 quae sibi subiecta sunt, comprehendit, est autem deo semper aeternus ac praesentarius status. scientia quoque eius 3sq. Plat. Tim. 2Ssqq.; ef. Proel. in Tim. 75a; Angustin. Cir. ^Jl^XljUi atq. Tim. B7d sqq.
8 complexam T'V Peip. H immotnm T l L T (et; ex T' TLYK tt fatornm ac praeteritnm f* Boethii Phil. cons.
omnem temporis supergressa motionem in suae manet simplicitate praesentiae infinitaque praeteriti ac futuri spatia complectens omnia. quasi iam gerantur, in sua simplici 16 cognitione considerat. Itaque si praevidentiam pensare velis, qua cuncta dinoscit, non esse praescientiam quasi futuri, sed scientiam numquam deficientis instantiae rectius 17 aestimabis. Unde non praevidentia, sed providentia potius dicitur, quod porro a rebus infimis constituta quasi ab ex- 18 celso rerum cacumine cuncta prospiciat. Quid igitur postulas, ut necessaria fiant, quae divino lumine lustrentur, cum ne homines quidem necessaria faciant esse. quae videant.
19 Num enim. quae praesentia cernis, aliquam eis necessitatem 20 tuus addit intuitus? — Minime. — Atqui si est divini humanique praesentis digna collatio, uti vos vestro hoc temporario praesenti quaedam videtis, ita ille omnia suo cernit 21 aeterno. Quare haec divina praenotio naturam rerum proprietatemque non mutat taliaque apud se praesentia spectat, 22 qualia in tempore olim futura provenient. Nec rerum iudicia confundit unoque suae mentis intuitu tam necessarie quam non necessarie ventura dinoscit, sicuti vos, cum panter ambulare in terra hominem et oriri in caelo solem videtis. quamquam simul utrumque conspectum tamen discerniti* 28 et hoc voluntarium. illud esse necessarium iudicatis. Ita igitur cuneta dispiciens divinus intuitus qualitatem rerum minime perturbat apud se quidem praesentium, ad con- 24 dicionem vero temporis futurarum. Quo fit. ut hoc non sit opinio, sed veritate potius nixa cognitio. cum exstaturum quid esse cognoscit, quod idem exsistendi necessitate carero non nesciat.
25 Hic si dicas. quod eventurum deus videt, id non evenire non posse. quod autem non potest non evenire. id ex necessitate conti ngere, meque ad hoc nomen necessitatis adstringas, fatebor rem quidem solidissimae veritatis, sed cui vix aliquis nisi divini speculator accesserit. Respondebo nam- 26 que idem futurum, cum ad divinam notionem refertur, necessariura, cum vero in sua natura perpenditur, liberum prors sus atque absolutum videri. Duae suut etenim necessitates, 27 simplex una, veluti quod necesse est omnes bomines esse mortales, altera condicionis, ut, si aliquem ambulare scias, eum ambulare necesse est. Quod enim quisque novit, id 28 esse aliter, ac notum est, nequit, sed haec condicio minime ' secum illam simplicem trahit. Hanc enim necessitatem non 29 propria facit natura. sed condicionis adiectio; nulla enim necessitas cogit incedere voluntate gradientem, quamvis eum tum, cum graditur, incedere necessarium sit. Eodem 30 igitur modo, si quid providentia praesens videt, id esse ne-1 cesse est, tametsi nullam naturae habeat necessitatem.
Atqui deus ea futura, quae ex arbitrii libertate proveniunt, 31 praesentia contuetur; haec igitur ad intuitum relata divinum necessaria fiunt per condicionem divinae notionis, per 3e vero considerata ab absoluta naturae suae libertate non 1 desinunt. Fient igitur procul dubio cuncta, quae futura 32 deus esse praenoscit, sed eorum quaedam de libero proficiscuntur arbitrio, quae quamvis eveniant, exsistendo tamen naturam propriam non amittunt, qua, prius quam fierent, etiam non evenire potuissent. Quid igitur refert non esse 33 necessaria, cum propter divinae scientiae condicionem modis omnibus necessitatis instar eveniet? Eoc scilicet, quod 84 e &, quae paulo ante proposui, sol oriens et gradiens homo, fjuae dum fiunt, non fieri non possunt, eorum tamen unum pnus quoque, quam fieret, necesse erat exsistere, alterum v ero minime. Ita etiam, quae praesentia deus habet, dubio 35 procul exsistent, sed eorum hoc quidem de rerum necessitate 2 Ammon. p. 135: xal iori ro avrd rj filr tfvati r; lavrai {rJtxifttrov r 5 /rticu T&r 9td>r oixixt ddgioror, dli' £>o>au{vor 27 cf. 124, 21 5 enim SU nt K 7 (hominem) aliquem K 13 eam om. I 1 TLVK ■6 ds in ras. quattuor fere litt. T* 18 fi*nt T l K l Peip. 20 an deficinnt? 23 qnia Aur* 26eveniatL« 31 existant TL 1 Peip.
12G Boetbii IMiil. cons.
36 descendit, illud vero de potestate facientkim. Haud igitur iniuria diximus haec, si ad divinam notitiam referantur, necessaria, si per se considerentur, necessitatis esse nexibus absoluta, sicuti omne, quod sensibus patet, si ad rationem referas, universale est. si ad se ipsa respicias, singulare.
37 Sed si in mea, inquies, potestate situm est mutare propositum. evacuabo providentiam, cum. quae illa praenoscit, 38 forte mutavero. Respondebo propositum te quidem tuum posse deflectere, sed quoniam et id te posse et, an facias quove convertas, praesens providentiae veritas intuetur, « divinam te praescientiam non posse vitare, sicuti praesentis oculi effugere non possis intuitum, quamvis te in varias 39 actiones libera voluntate converteris. Quid igitur, inquies, ex meane dispositione scientia divina mutabitur, ut, cum ego nunc hoc, nunc illud velim, illa quoque noscendi vices « 40 alternare videatur? — Minime. Omne namque futurum divinus praecurrit intuitus et ad praesentiam propriae cognitionis retorquet ac revocat nec alternat, ut aestimas, nunc hoc, nunc aliud praenoscendi vice. sed uno ictu muta- 41 tiones tuas manens praevenit atque complectitur. Quam » comprehendendi omnia visendique praesentiam non ex futurarum proventu rerum. sed ex propria deus simplicitate 42 sortitus est. Ex quo illud quoque resolvitur, quod paulo ante posuisti, indignum esse. si scientiae dei causam futura 43 nostra praestare dicantur. Haec enim scientiae vis praesen- » taria notione cuneta complectens rebus modum omnibus 44 ipsa constituit, nihil vero posterioribus debet. Quae cum ita sint, manet intemerata mortalibus arbitrii libertas nec iniquae leges solutis omni necessitate voluntatibus prae- 45 mia poenasque proponunt. Manet etiam spectator desuper *> cunctorum praescius deus visionisque eius praesena semper 30 cf. Prui Cath. II lOSsrn.: Speculator adstat desuper, | q oi nos diebus omnibus actueque nostros prospicit aeternitas cum nostrorum actuum futura qualitate concurrit bonis praemia, malis supplicia dispensans. Nec frustra sunt 46 in deo positae spes precesque, quae cum rectae sunt, inefficaces esse non possunt. Aversamini i?itur vitia, colite vir- 47 tutes, ad rectas spes animum sublevate, humiles preces in excelsa porrigite. Magna vobis est, si dissimulare non 48 vultis, necessitas indicta probitatis, cum ante oculos agitis iudicis cuncta cernentis.
8 Esth. 16, 4: Dei cnncta cernentis arbitrantur se posse fugere sententiam.
4 adversamini T l Peip. TLVK _ AXICII MANLII SEVERINI BOECII DC ET INL EXCONSfc ORD EXMAG OFF ATQ PATEICIO PHILOSOPHIAE CSOLA- TIONIS LIB QVINT' FELICITER EXPUCIT • DO GKATIAS AMHN K DO GHATIAS EXPLICIT FELICITER TAur. EXPLICIT LIBER QUINTUS FELICITER L EXPLICIT FELICITER V L INDEX CARMINYM.
Bella bis tjuinis operatus annis (Sapph.) IV tii Caruiina qui quondam stndio florente peregi (elegiac.)...I 1 Cnni Phoebi radiia grave (Glycon.) J " Cuin polo Phoebus roseis quadrigis (Sapph. c. Glycon.)...II ni Eheu quae miseros trauiite devios (Asclep. vtin. c. dimctr. iamb.). III TIU Felix nimium prior aetas (paroem.) || * Felix. qui potuit boni {Glycon.) UJ M Habet lioc voluptas omnis (lunici) III vn Haec cum superba verterit vices dextra (choliamb.) M 1 Heu quam praecipiti mersa profundo (trim. dact. cntal. c. Adon.) I 11 Huc omnes pariter venite capti (Phalaec. c. Sapph.) 1" x Novirous. quantas dcderit ruinas (Sapjih.) II « Nubibus atris (Adon.) I fa Ouine bominum gcnus in terris simili surgit ab ortu (tetram dact. catal. c dim. lonic. acat.) J*J TI 0 qui perpetua mundum ratione gubernas (hexatn. dact.). • ■ "* a 0 stelliferi eonditor orbis (dim. anapaest. acut.)...* T Hdrr' ItpogSr xal uon' Inaxovtiv (tetram. dact. cat.) v " Quaenam discors foedera rerum (dim. anapaest. acat.) * ni Quam variis terras animalia peruieant figuris (tetram. dact. c dim. Iruch. cat.)
Quamvis fluente dives auri gurgite itrim. iamb.c. pentam. eleg.) HJ m Quamvis se Tyrio superbus ostro (Phal. c decasylL Alc ). ■ ■ [JJ IV Quantas rerum flcctat habenas (dim. anapaest. ncat)...• • 'jj u Quicnmque solam mente praecipiti petit (trim.iamb.c. dim.iamb ) U ffl Quid tantos iuvat excitare motns (Phal. c. pentam. tleg.) ■ ■ - jjY IT Qui se volet esse potentera (paroem.) 1,1 T Qui Berere ingenunm volet agrum (frtm. dact. cat. in syll- c paeone quarto) *'I 1 Quisqnis composito sereuus aevo (Phal.) J- " Quisquis profunda mente vestigat verum (choliamb.) 1,1 11 Quisquis volet perennem (dim. iamb. catal. c. Pherecrat.)...J 1 " Qnod mtindus stabili fide (Glycon.) II vtn Qnondam I'orticus attulit (Glycon.) V rr Quos vides sedere celsos solii culmine reges (dim. troch. acat.
c Ionic. dim. acat.)
Rupis Achaemeniae scopulis ubi versa scquentum (elegiac.). • ' Si quxntas rapidis flatibus incitus (Asclep. min. c. Pherecr.). • " Si quis Arcturi sidera nescit (iroeV et iamb. petxthem. c Adon.; v. Peip. 225.) 1\ Si vis celsi iura Tonantis (dinu >xnapaest. aeat.) IV TI Sunt etenim pennae volucres mihi (tctram.dact.aeat.et dim.iamb.) I» 1 Tunc me discussa liquerunt nocte tenebrac (hexanuet telram.
dact. acat.: metrum Alcman.) 1,a Vela Neritii ducis (Glycon.)...I v 111 IV n IV II. INDEX LOCORVM.
13 2, 21 sq.
17, 1 110.
Loxns De physiogn 87, 16 Lncanus I 128 *i 22 II. INDEX LOCORVM.
9* II. INDEX LOCORVM.
Acailemica studia 3, 12. Achaemenia rupea 109, 1. Achelous anmia ab Hercule turpatus 106, 15.
Aetnae ignes 36, 18. quae flammiB Aetnae eructantibus.. tantas strages dederint? 37, 1. Agamemnon v. Atrides. Agrippina 39, 4 sqq. p. Nero. Albinus consularis vir per Boethium <Ufensus9, 16, maiestatis accusatus 11, 18 (R.-E. I 1316, 1). Alcibiadis superficie pulcherriuium corpus introspectis visceribus turpiaaimum videretur 59, 7. Anaxagoroe fuga 6, 18 (Diog. Laert Atinnttm caeli onere liberavit Her- "ki 104, 21 sq. AWdes ultor frarris 105, 23; foederat natae iugulum sacerdos 28. Auater 27, 19. 31, 18.
*cchus autumno munera contulit '"'15- -ica munera 35,26. Baailius regio ministerio depolsus «n delationem BoethH alieni aeris | necessitate compulaus 9. 19 (Caasiod. Var. IV 22). Boethius carmina scripsit 1, 1. criminis seriem stilo mandavit 10, 22. -i intempeativi vertice cani 1, 11. dum fortuna faveret, paene caput tristis merserat hora 1, 17. B.aeger 3, 4. studiis Eleaticis et Academicis innutritus 3, 12. lethargum patitur 5,3. -i" exsilium 5, 23. 15, 17. bibliotheca8,4. 16,3.B.naturaesecreta rimatur 8, 8. quod a Philosophia didicerat, tranBferre in actum publicae amministrationis optavit 8, 18- pro tuendo iure sprevit potentiorum offensionem, graves cum improbis inde discordiae8,22. provincialium fortunas vectigalibus pessumdari indoluit 9, 7. senatum defendit 10, 10. 11, 20. conipositae falso litterae. quibus libertatem arguebatur sperasse Komanam 10. 23. abtens indefensu» morti proacriptionique damnatua 12, 8. bonia expulsus, dignitatibos exutua 13,15. affluentia et splendore fortunae cireumdatus 23. 15. -i»m desolatum parente virornm snmmorum cura siucepit 26, 10. B. negatag senibus dignitates in adulescentia sumpsit 26, 17. triumphalem largitionem in circo exhibet pro liberis consularibus, quornm iam ut in id aetatis pueris vel patemi vel aviti specimen elucet ingenii 26. 21—26-28, 22. prosperit3tis velocissimus cursus 28, 2- cf. AJbinua, Baailius. Conigastus. Cyprianus, Decoratus.
III. 1XDEX NOMINVM.
III. 1XDEX NOMINVM.
Opilio. Paulinns, Rusticiana, Symniachus, Theodericus, Trigguilla.
— Praeterca v. Proleg. eap.
p. XXX sqq. ed. Peiperi (Vitae).
Cassiod. (r. Mon. Germ. Auct. ant.
de coemptione ct sacrilegio Ind. rcr. Bootes: tardus B. 94, 27. Boreas 5, 15. 14, 14. Britannicu» a Nerone fratre interemptus 39, 6. Brntus 43, 12.
Busiris necare hospites solitus ab Hercule mactatus 37. 27 (R.-E. III 1074, 53 sqq.).
Cacus Enandri satiavit iras 106, 18. Caesar, Germaniei rilius 1 1, 2. CoSXiope dea mater Orphei 77, 13 sq. Camenae lacerae 1, 3. Campania provincia 9, 11. Canius: -os scire potuisti 6, 20. respondissem -ii verbo 11.2 (Seneca De tranqu. 14, 4). Cato rigidus 34. 12. -oni victam causam placuisse Lucanus ammonuit Caucasum Rnmanae rei publicae fama aetate M. Tullii nondum transcenderat 40, 20- Centauros Uercules domuit 106, 6.
Cereris fide elusus 17,5. Ceres nova fruge gravis 46, 22; cf. aestas cererem siccat 103, 13.
Circt dea Solis semine edita 87, 23 sqq. tVerg. Aen. VII 11).
Conigastus in imbecilli cuiusque fortnnas impetus faciens exceptus a Boethio 9, l (R.-E. IV 1758. 11).
Cyprianus delator 9, 18 (R.-E. IV Decoratus: noluit cum eo Boethius magistratum gcrere 53, 4 (Mon. Germ. Auct. ant. XII 492; R.-E. IV 2289, 7).