Cum ergo dicimus: Socrates est episcopnSy simplicem inhaerentiam episcopi ad Socratena ostendimus; cum yevo possibiliterveX necessano, adjungimus non solum quqd inhaereat, sed etiam qualiter inhœreat, aliquo modo inhaereat, et ita inhafreat. Ait in Topicis Boethius ^ quod aiiquod cum ftiodo propositum, pars accipiatur, et simpliciter accep- tum, totum intelligatur, ut: cito carrere, et currere. Carrere enim totum est: cito carrere autem pars; unde et dicitur quod si cito carrit, currit; sed non convertitur. Similiter autem, et si possibiliier modus est inhœrendi, ad ipsum, veluti pars ejus, videtur antecedere. Quare, si aliquis possibiliter sit episcopus, tune est episcopus; quod omnino a verîtate alienum est. Sunt namque. multa possibilia quae tam ad non esse quam ad esse se habent, et plura sunt in quibus nunquam esse contingit, ut in supraposito exemplo quod rtisticum sive laicum episcopum possibiliter esse confirmabat. At vero possi- biliter, si veritatem attentius inspiciamus, non est in sensu modus« sed in voce. Quantum enim adenuntiationem, episcopus et Socrates, qui duo sunt nominativi, per est verbum conjunguntur in construc- tione. Quantum vero ad sensum, accidentaliter prsdicatur episco- pus, id est, non per se, sed gratia possibilis. Invenimus autem sd&- pissime taies modos, qui quidem, quantum ad enuntiationem, non quantum ad sensum, modi vocantur, ut: vere yelfalso. Neque enim cum dicimus: Platovere est philosophus, vere inhaerentiam philosophi déterminât, cum videlicet quidquid inhaeret, vere inhœreat, niai forte per quamdam expressionem et exceilentiam vere apponatur.
* Cf. Boelh. de diiTerenliis Topicis (éd. Basil., i546), pag. 867.
PARS SECUNDA, ANALYTICA PRIORA, IL 267 Falso autem inhœrentiam omniao perimit, tanquam &i negativa ap ponatur particuia. Qui enim: Socrates est falso asinas, idem dicit quod non est asinus. Non ergo falso inhœrentiam déterminât, sed enecat. Necessario autem proprie modus videri potest, cum partem in nàtura Êiciat, urscilicet necessario esse hominem, pars sit in na- tura esse hominem. Unde si necessario est homo, consequitur^ut sit honu); sed non coavertitur. In natura autem partem diximus, eo quod, si actum rei consideremus, nihii esse hominem necessario invememus. Est itaque necessario quantum ad sensufi proprietatem, recte modus, cum vid^iicet esse necessario sit esse aliquo modo.
Restât autem nunc qualiter modales propositiones ex ^mplicibus descendere^confiteamur. Est autem Magistri nostri sententia eas ita exsimpiicibus descendere, quod de sensu earum agant, ut cum di- cimus ipossibile est Socraiem carrere, vel necesse^ id dicamus quod possibiie est, vel necesse quod dicit ista propositio: Socrates currit. Sed, si ita omnes exponant modales, miror quare conversiones in modalibus recipiant, aut quodammodo, pro vera teneant hanc: pos^ sibile est omnem hominem esse non hominem, id est, possibiie est quod dicit ista propo^tio: omnis homo est non homo. Insuper juxta hanc sententiam exposilîonis, contingit veras illas quae falsœ sunt, et a£Br- mativas esse quae négative sunt, ut in ista apparet: nullum hominem possibiie est esse album. Si enim ita exposiamus: possibiie est quod dicit haec propositio: nullas homo est albas, affirmatio est de non esse, et vera, nec etiam modalis, dici débet, quia non est ibi modale prae- dicatum; non enim modi, sed simplicis praedicati. Ibi enim possibiie attribuitur simpliciter essentiae quam simplex propositio loquitur. Sed nunc quidem singula quœ adversus sententiam Magistri no^ri proposuimus, persequamur. Miror, inquam, cum modales de sensu simplicium agere faciat, non de rébus ipsis de quibus simplex agit, cur non in istis, siçutinsimplicibus, conversiones omnes recipianit. Neque enii|i, secundum eorum expositionem, conversiones in istis magis deficiuntquam in illis, nec, si sensum suse exposltionis atten- dant, unam veram inconversionibus, etaliam falsam, sicut aestimanf, U.
268 PETRI AB^LARDl DIALECTICA.
invenient. Quod tam in conversione-simplici, quam in conversione . * per contrapositionem licet inspicere. Cum enim possibile sit esse quod dicitunasequipoUentium, possibile est esse et quod aliaproponit; et de impossibili sîmiliter, et necessario. Nihil ergo est quod in quibusdam conversionibus opponunt, si suas attendant exposition es. Opponunt au- tem tam in simplici conversione ^ quam in simplici etiam contrapositio- ne sic: aiunt quidem istam propositionem: omnem non lapidem esse non kominem possibile est, veramesse, et eam quidem sic confirmant a parti- bus, quia omnem hominem et omnem non hominem possibile est esse nonhominem. De non homine autem patet, cum scilicet jam sit non homo; de homine etiam patet quia non homo erit. Quod enim fîiturum est, possibile est; aliter enim futurum non esset, nisi scilicet possibile esset; neque enim futurum est quod natura non patitur. Cum autem veram teneant istam: omnem non lapidem possibile est esse non homi- nem, falsam tamen ejus conversam per contrapositionem non dubi- tant, id est, omnem hominem possibile est esse lapidem. Sed, si quidem suae sententiae expositionem attenderent, et primam falsam dicerent, hanc scilicet: po55i6i7e est omnem non lapidem esse non hominem, -ià est, possibile est quod dicit hœc propositio: omnis non lapis est non homo. Sed nec simplex, secundum eorum expositionen^, fallit conversio, quam tamen in istis fallore putant: nullam cœcum possibile est videntem Fol. 1 4i r'. esse, nullum* videntem possibile estcœcam esse, vel, per accidens, quemdam *• videntem non est possibile cœcum esse. Rursus: nullum mortuum possibile est hominem esse y nullum hominem possibile est mortuum esse, vel omnem hominem possibile est mortuum esse, et quemdam mortuum possibile est hominem esse. Amplius: nullum corpus necesse est hominem esse, nullam hominem necesse est esse corpus. In bis enim omnibus alteram partem conversionis veram, alteram falsam concedunt. Sed, si secundum sententiam suam de sensu propositionum, non de rébus, eas ex- ponant, invenient easdem hoc modo: si nullum corpus necesse est e$^ hominem, et nullum hominem corpus, id est, si necesse est quod dicit ista propositio: nullum corpus est homo, necesse est quod ista dicit: nuUas homo est corpus.
PARS SECUNDA, ANALYTICA PRIORA, 11. 26i) Restât autem nunc post conversionês ut ostendamus, secun- dum eonim expositionem, eas falsas quas veras œstimant, ut istam: possibile est hominem mortuum esse, sic scilicet expositam: pos»bile est quod hœc propositio dicit: homo est mortuus. Si enim possibile est quod illa dicit propositio, possibile simul mortuum et hominem cohaerere, quod quidem falsum est, cum ex natiu*a oppositionis alte- rum non possit pati alterum. Neque enim homine vivente in eodem existere possunt, quippe cum mortuum vitam non perferat, nec ho- mine ^ mortuo, quippe cum hominem mors non patiatur. Quia * ergo, nec homine vivente nec mortuo nec etiam antequam homo . crearetur, natura hominem et mortuum patitur^ nunquam simul ea patitur. NuUo itaque modo videtur vera hœc propositio: possibile ho- minem mortuum esse, ut scilicet de sensu simplicis exponatur. Cum vero de rébus exponitur, vera videtur hoc modo: possibile, est hominem esse mortuum, id est, id quod est homo potest mortuum fieri. Sed dico quia ^eri niortuum non est esse mortuum; fieri enim mprtuum, mori est, non mortuum esse. Moriens autem et mortuus adversa sunt; moriens enim viventis nomen est; neque enim moritur nisi vivens. Videtur ei^ possibile hominem mori, unde mortalis dicitur, sed non mortuum esse. Homo enim morienti non est adversus, sed mortuo; - simul enim moriens est et homo, sed non simul mortuus et homo. Ea ergo quse natura rei non expectat, non possumus confiteri posse iUi inesse, sed quae tantum advenientia naturam rei non expellunt. Possumus itaque hoc corpus, quod tamen homo est, confiteri posse mortuum esse, si corporis proprietatem tantum attendamus, sed non ^unc hominem. Corpori enim mortuum non répugnât, sed homini. Quod si per istam: homo erit mortuus, probare contenderit istam; possibile est hominem esse mortuum, oportet ut prius illam confirmet homo erit mortuus, quae omnino falsa videtur. Cum enim categorica sit propositio, oportet ut de inhaerentiaagat, et cnm sit quidem de iu- turo, oportet ut fiituram demonstret inhœrentiam. Quod ergo dicit: homo erit mortuus, id proponit quod mortuus homini inhœrebit. Sicut 270 PETRI ABiELARDI DIALECTICA.
enim ^sse ad inhœrere, sic erit ad inhœrebit, yelfuit ad inhœsit référen- dum est. Ai vero mortuum nunquara homini inhœrebit, neque enim ipso existente, neque non existente; quod quidem patens est, cum videlicet alterum non patiatur alterum. Sed tamen hoc corpus, quod homoest, mortuuni erit; quippe, ut corpus acceptum,mortuo non répugnât. Sicut ergo fatemur quia hoc corpus erit mortuum, sic et recipimus quia possibile est hoc coipus esse mortuum, sed non ideo hominem, qujimvis tamen et hoc corpus homo sit. Aiiud est enîm corporis simplicem attendere in «o naturam, aliud hominis proprie- tatem in eodem considerare. Secundum namque substantiam quœ homo est, corpus remanebit, homine in se destructo, non tamen homo.
Nunc autem mo&stremus eas quœ falsœ sunt, veras esse, vel quœ né- gative sunt ^ affirraiativas esse, secundum • supradictam exposttionem, ut istam: nullum hominem possibile est esse album. Hœc enim, secun- dum eos, ex ista descendit: nullas homo est albus, et de sensu iilius agit, ita scilicet quod dicit: possibile est esse iiiud quod ipsa dicit. Sedjam vera est, si ista exponatur, et a£Eirmativa de non esse. Posset enim omni homini contingere albedo, sicut et omni animali sanitas. Unde Aristoteles^: sanis namque omnibus sanitas quidem erit, et es- tera. Nullo enim modo natura hominis albedini répugnât. «Affiroia* tiva etiam est, cum scilicet possibile convenire dicat ei quod propo- sitio dicit. Nec jam etiam mpdalis appellari potest, sed simplex, quia simpliciter possibile attribuit subjectœ propositionis essentiee. Unde nec uUa est ibi modificatio rerum inhaerentiie; quippe nec de rébus agitur, sed de sensu propositionis. Quare, quoniam in vi modi non est possibile, modalem non facit propositionem. Unde oportet ut reciad sint modales, ut etian^de rébus, sicut simplice&, agant; ettuac quidem de possibili et impossibili et necessario; quod quidem tam in bis quae singulare subjectum habent, quam în bis quœ universale, licet inspicere. Sedprius omnes apponamus, et quae scilicet singulare subjectum, et quae universale habent. Sunt autem hœ dé singu- ' Cod. sicut— ^ Cf. Categ., pag. 5i5.
PARS SECUNDA, ANALYTICA PRIORA, IL 271 lari: possibile est Socratem esse albam, non est possibile Socratewi esse album y impossibile est, non est impossibile, necesse est^ non est necesse; et in hîs quidem omnibus esse subjicitur. Totidem etiam erunt si non esse subjieifttiir. Sic: possibile est Socratem non esse albam, vel non im- possibile est nofl esse, vel necesse ^ est non esse, vel non. Sunt itaque ' in singulari, secundum singulos modes, quatuor propositiones; vi- delicet duâe de esse-, affîrmatio et négation et duas de non esse sîmiliter. Quando autem universale apponitur ^, secundum modos enuntiandi, duplicantUF propositionum numeri, ut scilicet de uno quoque modo octonascantuf propositiones, secundum signorum quantitatis appo- sitionem; quatuor quidem de esse, duae scilicet affirmativae et earuni negativae, et quatuor similiter de non esse, ut in exemplis apparet: omnem hominem possibile est esse albam, nullum hominem possibile est esse albam, qaemdam possibile est hominem esse albam, ye\ quemdam possibile • non est. Totidem etiam sunt de non esse ex eodem modo sic: omnem hominem possibile est non esse albam, nallam hommem possibile non esse albam, qaemdam possibile est non esse, non omnem possibile est non esse, vel qaemdam non est possibile non esse. Sicut autem duplicantur.pro- positiones de universali agentes, ita et ordinesaequipoUentiœ earum. Subjieientur autem, secundum propositionum aequipoUentiam, or- dines propositionum, tam de singulari quam de universali agentium. Et secundum earum dispositioneni' régulas aequipoUentiae depro- mamus: PbMîU* mi Soentem oim éhnm, Noft impotnkik est Socntem «M» «Dmb. Non aeeaiteMtSecrttnB non eiM albam* Pontbile ••« Soentem non eaie albam. Non impouibiie est Soentem non eete albnm. Non necesse est Soentem esse albam.
Non possîlnJe cet Soentem non esse albam. Impossibile est Soentem non esse album. Necesse est Soentem esse albam.
Et hi quatuor ordines ita sunt dispositi quod primus incipit ab affinpatione possibile^ de esse, secundus^a negatione de esse, tertius ab affirmatione de non esse y quartus ab ipsius negatione, id est de non esse. Et* sunt quidem propositiones secundi dividentes cum * F Li4i >• propositionibus primi, et quarti cum secundi. Inferunt autem pro- • ^ Q)d. non necesse. — * Cod. apponit. — * Id est, rov poss.
272 PETRI ABiflLARDI DIALECTICA.
poâitiones quarti, propositiones primi; sed non convertitur; et pro- positiones secundi, propositiones tertii; sed non convertitur. Si enim non est possibile Socratem non esse album, possibile est esse al- bum, sed non convertitur. Similiter et quaelibet aliarum propositio- num quarti ordinis quamlibet primi infert, sed nAi convertitur. Neque enim verum est quod si possibile est esse album, non est pos- sibile non esse album. Utrumque enim possibile est, idest, esse et non esse album. Rursus, si non est possibile Socratem esse album, pos- sibile non esse album, sed non convertitur, propter supradictam causam. Quœdam enim, ut dictum est, possibilia^sunt quœ ad mtrumque, îd est, ad e6se et non esse se habent, ut etiam istud. Po- tes autem bas supradictas positas consequentias probare secundum aequipôUentiam propositionum earum, ut si quis de illa priori conse- • quentia dubitet: si non est possibile non esse album ^ possibile esse al- bum, mutet antecedentem, etponat ei aequipoUentem in eodem ordi- •ne sic: si necesse est Socratem esse album, possibile Socratem album. Sunt enim omnescujuslibet ordinis propositiones ad se aequipoUentes; quidquid autem ad unam sequitur œquipoUentium, et ad aliam; vel ad quodcunque una sequitur, etalia. Sed nunc quidem antequam «quipoUentias hujusmodi propositionum tradamus, et earum propositio- num ordines disponamus qui ex propositionibus universalis subjecti constituuntur; quos quidem, secundum numerum propositionum, dupliciter fieri prœdiximus, vel etiam, si per infinitas propositiones variemus, tripliciter. Sed quia indefmitœ particulares/ ut supra dic- tum est, sequipoUent, superfluum duximus indefinitas admisceri.
Posstlùle omDem hominem «sm «Uram. Nullum hominem impoMibile ett «mo albam. NuUnm hominem Bec««M est non c9m ftlbam.
NuUnra hominem postibile etM aibum. * Omaem hominem imponibile est ewe slbum. Omnem hominem neeesM est non esse aikwm.
(^emdam hominem possibile esae slbam. Qvemdam hominem non impossibUe wt esse sibam. Qnemdsm hominem non neeesae est non esse dbna.
Qucmilam homiaom non est possibile esw slbum. Qnemdam hominem est impossibile esse «Ibvm. Qvemdem hominem necesse « est non esi Unde solas.universales et particulares satis est apponere boc niodo. Nostra tamen sententia, memini, prohibere solet non ita in moda- ^ Cod. non necesse.
PARS SECUNDA. ANALYTICA PRIORA, II. 275 libus\ sicut in simplicibus, particulares fieri negativas dupliciter, id est, vel signum particularitatis apponatur vel signum universalitatis extinguatur. Non enim sicut bas simplices: non omnis homo est albus, et quidam homo non est albus, particulares utrasque concedunt, sic etiam istas modales: non omnem hominem possibile est esse album, et quemdam hominem non est possibile esse album. Hsec enim: quemdam hominem non est possibile esse album, secundum Magistri prsedictam expositionem, quae de sensu simplicis agit; sic: non est possibile quod dicit haec propositio: quidam homo est albus, in universalem redigitur sensum. Qui enim particularem destniit, universalem ponit^ et qui universalem toUit, particularem relinquit. At qui dicit: non omnis homo est albus, vel non quidam homo est albus, in illa quidem particulariter, in ista removet universaliter. Sed, ut quidem praediximus, non placet nobis ita modales ex simplicibus descendere propositionibus quod de sensu ipsarum agant, sed de rébus ipsis de quibus illae simplices, sicut et illœ faciunt modales quae adverbiales habent modos, in quas istse, quae casuales habent, resolvuntur. Sunt enim, ut dictum est, ejusdem sensus^ ut: om- nis homo possibiliter est albus, et omnem hominem possibile est esse album; sic itaque ex simplicibus modales descendere concedimus, quod in modo de iisdem rébus enuntiant, de quibus illae simpli- citer proponebant. Et sunt quidem simplices natura priores, quasi simplicia compositis; oportet enim prius inhaerentiam considerare quam modificare. Relinquitur ergo panicularem negativam esse: quemdam hominem non est possibile esse album, sicut et: quidam homo non est albus. Et est talis sensus: cujusdam hominis natura répugnât albo, vel non patitur album. Sic enim recte videntur mihi omnes hujusmodi propositiones exponi, ut de rébus ipsis agamus; sic: omnem hominem possibile esse album, id est, natura omnis hominis patitur albedinem, id est, nullius hominis natura répugnât albe- dini. Nullum hominem possibile est esse album y nullius hominis natura patitur album, id est, uniuscujusque hominis natura répugnât albo.
' CoA non vocalibus. — ' Cod. poteiit DIALKTIGA. 35 274 PETRI ABiELARDl DIALECTICA.
Qaemdam hominem possibile est esse album, cujusdam hominis natura patitur album, id est, non répugnât albo. Particularis autem nega- tiva jam superius exposita est. Sic etiam alias modales de rébus exponas, ut eas quae de necessario fiunt, sic: omnem hominem ne- cesse est esse album, id est, omnis hominis natura albedinem neces- sario exigit, ut videlicet sic eam habeat, ut praeter unam nuUatenus subsistere queat. Sed sic vera erit hœc propositio: necesse est Socra- tem esse corpus: cum enim sit corpus, non potest existere sine cor- pore. Atque falsa mihi omnino videtur illa propositio, quamvis Ma- gistro nostro placeat. In bis enim quîE sempiterna sunt solis nécessitas ista contingit. Socrates autem semper corpus non habuit, quia, • antequam esset, non erat corpus; cum enim omnino non esset, cor- pus esse non poterat. Videtur itaque mihi sic exponendum neces- . sarium quod illud ex necessitate est, quod ita est illud quod non potest aliter esse, id est, non potest non esse, ut Deus necessario immortalis est; sic enim est immortalis, quod non potest aliter esse, id est, non potest contingere ut non sit immortalis. At vero de So- crate potest contingere quod non sit corpus, quia adhuc continget quod non erit corpus; mortuo enim Socrate, verum eritdicere quia non est Socrates corpus, sicut et, antequam crearetur, verum erat. In his itaque solis nécessitas contingit quorum existentiam vel actum potestas non praecessit, ut in Deo; neque enim prius potuitDeus im- mortalis esse quam fuit.^Quaecumque igitur vel aliquando non fuerunt aliquod, vel aliquando non erunt, non sunt ex necessitate illud. Si enim unquam fuerunt vel erunt sine eo, non exigit il- lud ex necessitate natura. Nunc autem alios quatuor ordines appo- namus, qui a propositionibus universalis subjecti circa non esse de possibili incipiunt.
PoMibile Mt omnem hominem non èsM dbam. Non impotsibile est omnem hominem non esse album. Omnem hominem nmi nec«M« cet ene •&■».
Nnllam hominem poMihîle non esie album. Omnem hominem impostihilo est non ctse slbum. ' Omnem hominem necesM est esat dbnm.
QnemtUm hominem pwsibile est non esse sibara. Qnemdim hominem non impossibileest non esse slbam. Qnemclun hominem non necesee est easeaAvm.
Qnemdun hooiinem non possibile wt non esse sUmin. Qiienidsm hominem impowibib est non esse album. Quemdsm homintm aeœsee est csee bUm».
Omnium autem harum propositionum sensus facilis est ex supra- PARS SECUNDA, ANALYTICA PRIORA, IL 275 positarum expositione. Sed tamen, propter facilitatem intelllgentise, etexistis alîqua* exponamus. Omnem hominem possibile est non esse 'Fol. 143 r*. album, id est, omnem hominem possibile non habere albedinem, seu carere albedîne, sive, ut quibusdam placet, esse sine albedine. Quœ quidem expositio mihi non videtur idonea. Ctim enim chimaeram pos- sibile sit non esse hominem, quippe cmn jam non sit homo, non tamen possibile est esse sine homine, quia nuUo modo possibile est eam esse. Chimsera enim rei non existentis nomen est, ut non exis- tentis. NuUo it^que modo ex non esse concedimus esse provenire; quod tamen quidam in bis propositionibus adstniere volunt quod de singu- lari proponunt. Dicunt enim quod si possibile est vel necesse est So- cratem non esse equum, possibile est vel necesse esse non equum; quod aperte falsum est. Jam enim sequeretur quod si necesse est non esse, necesse est esse, vel si possibile est non esse, possibile est esse. Si quid enim infert aliud antecedens antecedentis, infert consequens consequentis. Est autem possibile non esse antecedens ad possibile est non esse equam; et possibile est esse ad possibile est esse non equum^^ sicut non e556*ad non esse equam ^ et esse ad esse non equum^; et de necesse similiter. Quod quidem ex bis perpenditur: quod si possibile est esse antecedens, et consequens; quia si impossibile est esse consequens, et antecedens; et si necesse est esse antecedens, et consequens. In bis autem propositionibus quae de universalibus agunt rébus, non ita ooncedunt ut videlicet tantumdem valeat non ad esse prœpositum, cpiantiun ei quod esse copulat compositum. Dicunt enim quod si * conversa sit: omne animal necesse est non esse hominem, falsa est: omne animal necesse est esse non Aorninem. Primam enim ita de sensu pro^ positionis particularis exponunt: necesse est quod non omne animal est homo; impossibile est enim quod omne animal sit homo. Si autem impossibile est unam dividentium esse veram, necesse est aliam esse veram. Sed non sic videtur exponenda mihi, sed in sensu universali sic: unumquodque individuam animal necesse est carere homine; et tune ^ Gxl. possibile est esse non equum ad possibile est esse, -— * Cod. esse non equum ad esse, — ' Si excidit.
276 PETRI ABiELARDI DIALECTICA, quidem falsa est, sicut et: omne animal necesse est esse non hominem. Et similiter videtur in istis aequipoUentia, sicut in singularibus; sed in neutris concedimus. Neque enim cum necesse sit Socratem non esse equum, necesse est esse non equum. Si enim necesse esset esse non equum, sempiternum esse et semper verum. Sed, antequam esset Socrates, vel postquam morietur, falsum est dicere: Socrates est non eqaus, ut in tractatu affirmationis et negationis ostendimus^ Id etiam in universalibus fallit.
Nunc autem, dispositis in utroque génère propositionum ordini- bus modalium, régulas œquipollentiae tradamus. Qui enim ordines ad alios sint dividentes vel conséquentes, etiam in bis propositioni- bus universalium terminorum ex ordinibus singuiarium facile cog- nosci potest. lUae ergo de possibili et impossibili œquipolientes red- duntur, circa idem subjectum ad eamdem quantitatem et diversam qualitatem, ut videlicet utraque esse vel utraque non esse subjiciat, et utraque sit universalis vel utraque particularis vel utraque sin- gularis, sed una quidem affîrmativa, altéra negativa. Ad illas vero de necessario squipoUentiam habent eadem de possibili, circa diversa subjecta, ad diversam qualitatem et eamdem quantitatem; illae vero de impossibili ad eas de necessario, circa diversa subjecta, ad eamdem qualitatem et quantitatem. Quas quidem aequipoUenti» régulas in suprapositis ordinibus inspicere licet. Sunt autem quidam qui et nostram tenent sententiam, qui, in consequentiis modalium inferen- tiae, simpllcium locos vel régulas non admittunt. Dicunt enim totius vel partis naturam in talibus omnino^ deficere inferentiis. Falsum enim aiunt quod si omne animal impossibile est esse hominem, om- nem hominem impossibile est esse hominem; vel, si omne animal